Çfarë ka ndodhur me aktivistët e guximshëm që patën kurajon të flisnin për epideminë e koronavirusit pasi Pekini gënjeu botën? “Të paktën një ka vdekur dhe aktivistë të tjerë për të drejtat e njeriut besojnë se torturohen dhe detyrohen të shkruajnë rrëfime në qendrat e paraburgimit jashtë gjykatës”, shkruan gazeta angleze Mail on Sunday.
Tregtarin Fang Bin, erdhën për ta kapur e për ta sjellë në karantinë. Por burrat jashtë apartamentit të tij në Wuhan nuk ishin mjekë. Ata ishin oficerë policie të dërguar nga Partia Komuniste. “Krimi” i Fang është të ketë filmuar njerëz që vdiqën nga virusi dhe çantat me trupa të grumbulluar jashtë një spitali.
Fati i njëjtë për avokatin Chen Qiushi dhe ish reporterin e televizionit shtetëror Li Zehua. Përplasja e paparë filloi me Dr. Li Wenliang dhe shtatë mjekë të tjerë, për dërgimin e mesazheve në 30 dhjetor duke paralajmëruar për shpërthimin e një sëmundje të ngjashme me Sarsin.
Moguli Ren Zhiqiang u zhduk pasi e quajti Presidentin Xi Jinping një “klloun”.
Frances Eve, zv-drejtori i Hong Kong Defenders, tha: “Të gjithë ata që janë zhdukur ka shumë mundësi që të torturohen – ka shumë të ngjarë që ata do të përpiqen t’i detyrojnë të rrëfejnë se aktivitetet e tyre ishin kriminale ose të dëmshme për shoqërinë. Njerëzit që mungojnë do të detyrohen të rrëfejnë para televizionit shtetëror kinez”.
Një tjetër kritik i heshtur nga regjimi kinez është profesori i drejtësisë Xu Zhangrun.
Si dikur, kur në Perëndim menduam se Bashkimi Sovjetik ishte parajsë, vetëm një pjesë e vogël e heronjve nga përtej Murit, na bënë të mesojmë për Gulagët, na treguan ferrin e regjimit komunist rus. U kemi borxh atyre nëse kemi fituar kundër asaj “perandorie të keqes”.
Sot nëse dimë diçka për Kinën, u detyrohemi atyre që u zhdukën. Por për disa arsye jo aq të çuditshme, ne kemi zgjedhur t’i braktisim ato.
Askush në Perëndimin liberal dhe kritik kundër “fake news”, nuk proteston kundër autoriteteve kineze, që kanë zhdukur ata që kërkonin dhe na treguan të vërtetën. Shame. Turp!
