Nga Boldnews.al
Deri tani vetëm kryeministri Edi Rama ka folur më shumë se të gjithë. Një virus kinez mund të jetë shpëtimi ose vdekja politike e kreut të qeverisë, që në kohën pa pandemi nëpër këmbë ishte edhe më i rrezikuar politikisht. Sot ka marrë një hov fals, duke u bindur se gjithçka do të harrohet se ai ka shtatë vite që qeveris dhe qytetarët do i ngrenë një lapidar imagjinar si “shenjtor e shpëtimtar” të njerëzisë nga sëmundja ngjitëse “COVID-19”.
Kjo është ajo që Rama po nis ta besojë me veten. Ka bërë disa eksperimente sociale me shoqërinë dhe ajo i është bindur masivisht. Pranoi izolimin, jo vetëm si urdhëresë që vinte prej tij, por si formë për të ruajtur veten.
Kjo pandemi do të ikë, të paktën shpresat janë që në të ardhmen të gjendet një kurë për ta luftuar. Kryeministri ynë nuk mund të luajë aq trashë sa të thotë se ai e zbuloi “vaksinën” e re, por do të mbahet edhe për disa kohë me bombardimin e mendjeve njerëzore se masat represive ishin “ilaçi” më i mirë i një qeverie të akuzuar për autoritarizëm të theksuar.
A do e hanë më propagandën fort malinje se po të mos ishte Rama në krye të qeverisë këtu do vdisnin 18-20 mijë qytetarë? Me gjasë jo, dhe shenjat janë dhënë. Të drobitur nga izolimi, të dërmuar nga humbja e vendeve të punës dhe një rënie e pritshme ekonomike për vendin tonë do të thotë jo më pak të ardhura për qytetarët, por shumë më shumë varfëri.
Këtë analizë Rama nuk e ka bërë ndonjëherë dhe pas shtatë vitesh qeverisje askush nuk mund të pretendojë se do ta bëjë. Nëse sot është në delir nga suksesi imagjinar, e nesërmja mund të jetë dështimi spektakolar që nuk i do i vijë nga një pandemi pak mujore, por nga një keqeverisja shtatë vjeçare.
Oligarkia do të kërkojë të hajë edhe më shumë, në derën e kryeministrit do të mbesin pasi nuk i mjaftohen me aq sa kanë gllabëruar, por gojët e biznesit të vogël nuk do përtypin më dhe të qytetarëve që dikur kishin një punë ku paguheshin pak, nesër as atë nuk do ta kenë më.
Kryeministri vetëm ditën e sotme ka postuar gjashtë herë deri më tani. Me pamje pensionistësh që dalin shëtitje duke lënë postulatin: “Sot Tirana është vetëm e këtyre zemrave”. Ndërsa një tjetër është “plot shpresë” imagjinare teksa shkon dhe gjen fjalët e Fan Nolit (homologut të pakrahasueshëm në gjithçka). “Se pas dimrit vjen një verë, që do kthehemi një herë, pranë vatrës, pranë punës, anës Vjosës, anës Bunës”…
Nuk mund të ketë kthim edhe një herë si më parë… Puna ka humbur, Vjosa e Buna aty do të jenë, por njerëzit mund të lenë vatrat dhe të dalin në rrugë për të kërkuar bukën e gojës, ku as gazi lotsjellës që qëndron pirg nëpër magazinat e Ministrisë së Brendshme nuk mund të zbarzë zemëratën që vjen nga uria. Atëherë qytetarët do i kërkojnë kryeministrit: Kur do flasim? Nuk do i bëjnë punë daljet nëpër rrjetet sociale, ikjet nga Tirana në çdo protestë, apo edhe mbyllja në kështjellën e kodrave të Surrelit, sado me mure të trasha betoni special të jetë.
