Prej disa vitesh fjala Fair Play Financiar (FFP) është bërë makth për klubet më të rëndësishëm në Europë, sepse UEFA nuk lejon shpenzime pa kriter dhe kërkon që të mos kalohet një prag i caktuar humbjesh për çdo sezon.
Për këtë arsye, Milani është përjashtuar këtë sezon nga Europa League dhe i duhet të sistemojë bilancin deri në 2021, për të vijuar i qetë punën. Megjithatë, ka shumë klube që i kanë zbuluar me kohë hilet e zanatit dhe dinë si të manovrojnë.
Kështu, PSG nuk ka probleme me FFP për shkak se Neymar dhe Mbappe nuk i regjistroi në të njëjtin vit fiskal, me Mbappe që u huazua për një vit nga Monaco. Ndërkaq, kontratat me sponsorët kanë shifra shpesh skandaloze, disa herë mbi tregun, por UEFA nuk po arrin të vërtetojë që shifrat janë fiktive, edhe pse është e qartë që Fly Emirates i Katarit, për shembull, mund të paguajë çdo shifër, sepse paratë mbeten në familje.
Ka edhe mënyra të tjera për t’ia hedhur FFP-së dhe Interi, për shembull, është specializuar në shitblerjen e të rinjve të panjohur me shifra astronomike. E gjitha bëhet për të regjistruar të famshmet plusvlera: në gjuhën ekonomike, plusvlera është rritja e vlerës, diferenca pozitive mes vlerave të të njëjtës së mirë, referuar momenteve të ndryshme.
Deri në 30 qershor, kur mbyllet sezoni, Interi bën cirk me plusvlerat e të rinjve. Andrea Adorante shkon te Parma për 5 milionë euro, në këmbim të Brazaos, po ashtu i vlerësuar 5 milionë euro. Të dy klubet regjistrojnë 5 milionë plus në bilanc, edhe pse njëri klub e regjistron për sezonin e shkuar dhe tjetri për sezonin e ardhshëm.
Po Pinamonti? Genoa i pagoi Interit 18 milionë euro, për një futbollist që bëri disa gjëra të mira te Frosinone dhe në Botërorin U20, por realisht nuk vlen as 10 milionë. Pastaj rasti Zinho Vanheusden: Standard Liege e blen nga Interi për 12 milionë euro, në një kohë që gjithë historinë e vet nuk ka shpenzuar më shumë se 5 milionë për një lojtar. Natyrisht, Interi pas një apo dy vitesh do e blejë sërish Vanheusden. Ndërkaq, duke blerë mesfushorin Sensi nga Sassuolo, Interi sistemon të riun Marco Sala te Sassuolo për 5 milionë euro, edhe pse askush nuk e di kush është Sala.
Po Manolas, që kaloi nga Roma te Napoli për 36 milionë euro? Mund të duket shifër e vogël për një lojtar kaq cilësor, por Roma e bleu për 15 milionë euro në 2014 dhe në aspektin e kontabilitetit Manolas vlen vetëm 3 milionë euro në këtë moment, ndaj Roma ka regjistruar 33 milionë euro plusvlerë në financat e saj, shifër që u fut në bilanc brenda 30 qershorit, për të qenë në rregull me FFP. Për të njëjtën arsye Gerson u shit me urgjencë te Dinamo e Moskës, ndërsa Luca Pellegrini u këmbye me Spinazzola të Juventusit. Po ashtu, te Spartak Moska u shitën portieri Andrea Romagnoli dhe Ezequiel Ponce, të cilët futën disa milion euro fitim në arkën e klubit.
Ndërkaq, Juventusi është mbreti i plusvlerave: blerja e Luca Pellegrini për 22 milionë euro duket absurditet, por Spinazzola te Roma ka bërë që Juve të regjistrojë 26,6 milionë euro plusvlerë. Edhe emra si Rolando Mandragora, Stefano Sturaro, Emil Audero e Rogerio kanë shpërbyer vetëm për plusvlera kolosale, sepse në fushë nuk i mban mend askush. Pikërisht këtu është magjia e Juventusit: shpërndan nëpër Itali dhjetëra lojtarë të rinj në huazim dhe pastaj i shet duke regjistruar plusvlera të frikshme, që lejojnë blerjen e Cristiano Ronaldos.
Napoli nuk ka probleme financiare dhe nuk bën lojëra të tilla, por Diawara te Roma për 21 milionë euro krijon një plusvlerë gjigante edhe për klubin jugor.
Po Milani? Për momentin është pasiv, por kur të kthehet në kupat e Europës do duhet të nisë manovrat e mëdha për të qenë në rregull me FFP dhe do shohim që edhe kuqezinjtë do detyrohen të nisin lojërat që acarojnë tifozët, që shohin lojtarë të panjohur të vlerësohen 10-20 milionë euro.
