Nga Rezarta Çaushja
Që ka plotë njerëz, të cilët janë hedhur këto ditë të vënë në dukje se koorporatat e mëdha janë aq meskine sa japin miliarda € për të rindërtuar katedralen dhe nuk japin për të ulur varfërinë në botë, është e pritshme. Sepse vendi jonë sundohet nga oligarkët, që pasurinë e kanë në kurriz të popullit, jo me punën e tyre dhe prej këtej, ka rilindur psikoza komuniste se çdo i pasur është gjakpirës.
Sepse oligarkët tanë vetëm marrin, por nuk i japin gjë shoqërisë. Por, që këtë të fillojnë ta bëjnë edhe televizionet e mëdha është një tjetër tregues i nivelit të mjerë të gazetarisë që bëhet në vendin tonë. Imagjinoni pak sikur çdo tepricë pasurie të shkonte për të lehtësuar urinë në botë, qysh nga fillesat e sipërmarrjes. Do kishte më pak uri. Patjetër! Por njeriu nuk ka vdekur vetëm nga uria. Kanë qënë sëmundjet dhe kushtet e vështira të jetesës që kanë vrarë më shumë gjatë historisë. Nëse sipërmarrësit nuk do t’i investonin tepricat e kapitalit për zhvillim, inovacion, përmirësim të shërbimeve që ofrojnë, do të ishim ende te rrota miq. Elon Musk, si emër i njohur, jeton mirë, por kjo nuk do të thotë se ai i përdor fitimet e tij për të sponsorizuar jetën luksoze dhe pushimet.
Do të ishte i varfër brenda vitit me atë ritëm shpenzimi. Ai investon shumicën e fitimeve, madje edhe vendos asetet e tij si kolateral për të marrë hua në bankë, për të sponsorizuar eksperimentet që kanë sjell prodhimin masiv të makinave elektrike, që nuk ndotin ambientin. E njëjta gjë ndodh edhe në farmaceutik, edhe në mjekësi, edhe në teknologjinë ushqimore, edhe në teknologjinë e informacionit, edhe në transport, edhe në energjitikë. Për të zbuluar vaksinën janë dashur lekë. Për të luftuar kancerin duhen lekë. Shumë dhe vazhdimisht. Në të gjitha fushat e jetës. Edhe në art, edhe në histori. Sepse arti na ngre mbi të qënurit qenie biologjike, ndërsa historia është shprehje e identitetit tonë, nderimit për atë çfarë kanë arritur paraardhësit tanë, mësimet që nxjerrim dhe vizioni për të ardhmen. Këto ngjajnë gjëra shumë abstrakte në krahasim me urinë, por këto janë gjërat që e zhvillojnë botën.
Kompanitë që kanë dhuruar miliona për Notre Damin kanë dhuruar qindra milion Euro edhe për kauza të tjera, mjafton një kërkim në Google për ta provuar. Kjo nuk do të thotë se sipërmarrësit nuk duhen kontrolluar. Kjo nuk do të thotë se të varfërit nuk duhen ndihmuar. Thjesht që ne duhet të heqim dorë nga idea se dikush duhet të vijë dhe pasi ka punuar fortë bashkë me paraardhësit e tij, duhet të na i jap të gjitha ne që jemi të varfër që të mos jemi më të varfër. Kjo mendësi është mendësia e atij që i ra llotaria dhe pas dy vjetësh u kthye të gërmojë në kazanin e plehrave sepse nuk punoi për paratë që mori.
Nga varfëria të nxjerrë puna jote, të nxjerrë këmbëngulja, të nxjerrë DIJA, të nxjerrë kërkimi i llogarisë ndaj qeverisë tënde, të nxjerrë solidariteti me bashkëqytetarët, të nxjerrë bashkimi përtej çdo partie, besimi dhe ideje kur është rasti për të mbrojtur trashëgiminë shpirtërore apo asetet publike; të nxjerrë kërkimi i kushteve më dinjitoze të jetesës, kërkimi i meritokracisë që të vlerësohesh në bazë të punës dhe dijes, jo të drejtohesh nga njerëz të paaftë. Pra, miq, duhet të ndryshojmë mënyrën se si mendojmë dhe i qasemi problemeve. Vendet perëndimore e kanë zgjedhur qasjen dhe punojnë çdo ditë si për ruajtjen e pasurive kulturore dhe për të ulur varfërinë. Lufta bëhet fillimisht për vlera, jo për një çapë bukë.
