Nga Boldnews.al
Dje opozita e bashkuar protestoi në Tiranë për rreth 5 orë kundër qeverisë Rama dhe korrupsionit, në një nga tubimet më të mëdha, të organizuar në kryqytetin shqiptar përgjatë viteve të fundit.
Protesta, sikundër ndodh rëndom, shkaktoi incidente, ndërsa forcat e sigurisë të pozicionuar në lartësi nuk kursyen hedhjen e gazit për të larguar një grup të vogël protestuesish që kaluan rrethimin e sigurisë të vendosur nga policia.
Disa dhjetra persona patën dëmtime, disa herë shërbimet e urgjencës u afruan për të dhënë ndihmën e parë, ndërsa në fund Ministria e Shëndetësisë raportoi për rreth 19 persona që ishin transportuar drejt QSUT-së për të marrë ndihmën e nevojshme.
Paralelisht me zhvillimet që ndodhnin në bulevardin “Dëshmorët e Kombit” pati reagime nga të paktën 3 ambasada të akredituara në Tiranë (SHBA, Britania e Madhe dhe Franca), si dhe nga OSBE dhe Delegacioni i BE-së që bënin thirrje kundër dhunës dhe nuk përkrahnin cënimin e pronës publike.
Deri këtu gjithccka mund të konsiderohej normale në një reagim diplomatik ku mbështetej protesta paqësore dhe jo dhuna ndaj asaj që quhet pronë publike. Megjithëse duket pak e habitshme po të krahasosh protestën që organizohej në Tiranë me ato që prej më shumë se 1 muaji zhvillohen në Paris nga jelekverdhët, dhe ku nuk kanë munguar incidente shumë herë më të rënda sesa ajo që ndodhi dje. Por në Paris nuk ka pasur as thirrje dhe as reagime Ambasadorësh, sikundër ndodh në Tiranë, sa herë që ka një protestë.
E ndërsa orët kalonin dhe përdorimi i gazit nga Garda u kthye në një lojë, ku sa herë afroheshin protestues hidhej lënda kimike, nuk pati asnjë reagim lidhur me veprimet e forcave të sigurisë.
Nëse ndaj protestuesve është hedhur një gaz që në vendet e BE nuk lejohet të përdoret, atëherë minimalisht delegacioni i BE-së në Tiranë duhej të reagonte, qoftë edhe me një apel drejtuar autoriteteve.
Nëse ndaj protestuesve, që në rastin më ekstrem nisën të shkulnin gurë nga bulevardi për të qëllua, u hodh pa hesap gaz toksik, atëherë minimalisht nga Ambasadorët e vendeve të BE-së, duhej të kërkohej një hetim, qoftë edhe formal, mbi llojin që u përdor.
Këtu pati dhe vijon të ketë një heshtje. Pamjet që janë tranmetuar nga protesta tregojnë se “viktima” të gazit nuk kanë mbetur vetëm ata që tentuan të thyejnë xhamat e derës së Kryeministrisë, por edhe policë e gazetarë. Madje në një rast ekstrem gazi është përdorur vetëm kundër gazetarëve që iu afruan një porte anësore të godinës qeveritare për të fotografuar apo filmuar.
Mes reporterëve apo fotografëve që mund të kenë pësuar lëndime nga gazi janë edhe ato të mediave të huaja ndërkombëtare që raportojnë nga Tirana. Të paktën një reagim duhet të kishte qoftë edhe për ta, nëse në sytë e ambasadorëve protestuesit, qofshin këto 10 apo 100 ishin keqbërës apo dhunues të pronës publike, që në rastin konkret ishte një skelë dhe një instalacion kepurdhe në oborrin e Kryeministrisë.
