Nga Ilir Kalemaj
Zgjedhjet parlamentare europiane, ashtu sikundër ishin paralajmëruar nga sondazhet dhe vëzhgues të hollë të zhvillimeve në vendet antare, prodhuan pak suprizë për këdo që në mënyrë të kujdesshme i ka ndjekur ngjarjet dhe zhvillimet e fundit.
Nga ekstremi i djathtë- fitoret e Brexit të Farage në Britaninë e Madhe me një këmbë jashtë BE-së, Orban në Hungari dhe Salvinit në Itali prej kohësh ishin parashikuar dhe nuk mund të thuhet që ishin rrufe në qiell të pastër. Ajo që ishte suprizë në ishullin britanik ishte renditja në vend të dytë e liberal-demokratëve që janë më të qartët për qëndrimin në BE. Ndërkohë që dhe Salvini së fundmi ka folur për reformim të BE-së dhe një Union më të fortë në vend të sulmeve direkte ndaj saj si dhe ka ulur tonet ndjeshëm menjëherë pas daljes së rezultateve duke kërkuar kthimin në punë pasi Italinë e presin sfidat ndoshta më të mëdha ndër vendet e BE-së me një borxh në rritje, thellim të decificit fiskal, stanjacion ekonomik dhe papunësi të lartë, vencarisht te të rinjtë.
Cipras në Greqi duket se e lexoi qartë mesazhin që e renditën shumë pas partisë së qendrës së djathtë Nea Demokratia dhe u zotua për zgjedhje të menjëhershme parlamentare sikundër kishte premtuar paraprakisht, ndonëse këto rezultate dhe sondazhet e nxjerrin në disfavor të thellë.
Blloku i partive popullore së bashku me liberal-demokratët e ALDE & R janë fituesit relativë dhe moralë të këtyre zgjedhjeve me qëndrimin e qartë pro-europian dhe për reforma të cilat do vazhdojnë ta mbajnë Unionin të bashkuar dhe të fortë ekonomikisht. Ndërkohë që nga spektri i majtë vihet re një rënie e lirë e social-demokratëve me pëjashtim të Spanjës dhe relativisht në Itali ku të mjatët dolën të dytët me diferencë nga Lega, por duke zvetënuar dhe nxjerrë jashtë loje radikalët e Cinque Stelle, ndërsa të Gjelbërtit morën rezultatin e tyre më të mirë historik, ndonëse të kufizuar gjeografikisht në vendet e Europës Veriore dhe Gjermani.
Rikonfigurimi i parlamentit europian do të jetë dhe një ogur sesi do formësohen aleancat për të zgjedhur drejtuesit e rinj të BE-së. Është interesante të shihet nëse Orban dhe partia e tij Fidesz do rikthehen në “vathën” e PPE-së natyrisht duke negociuar për zgjedhjen e kryekomisionerit apo duke kërkuar ndonjë nga komisionerët me peshë për Hungarinë (pse jo dhe presidentin e BE-së në vend të Tusk), apo do rikonfigurojnë një aleancë me PiS polak dhe LEGAn e Salvinit. Këta të fundit ka pak gjasa të grupojnë forcat me partinë Brexit, sepse kjo e fundit po lobon fuqishëm për daljen e Britanisë nga Unioni dhe gjasat janë që të ketë një kthesë të fortë për Brexit, edhe pa marrëveshje, nëse Boris Johnson (se ndonjë nga ithtarët e tjerë të Brexit si Gove) arrin të zëvendësojë May si kryeministre.
NË Francë, listën e Macron e kryesonte një kundërshtare e fortë e zgjerimit me vendet e Ballkanit Perëndimor dhe partia e Lë Pen që doli e para është hapur anti-zgjerim. Të dyja palët kanë kundërshtuar haptazi hapjen e negociatave me Shqipërinë, ku edhe mbështetja e publikut francez sipas Eurobarometrit është më e ulëta në BE me vetëm 11 përqind së fundmi. Në çdo rast, do kemi një BE që do jetë më e fokusuar kah thellimit sesa të shohim ndonjë oreks drejt zgjerimit, aq më tepër që të paktën nga Tirana zyrtare vihet re pak apo aspak përparim në kryerjen e reformave reale dhe zbutjen e krizës politike. Me shumë gjasa ka që Shkupi të marrë dritën jeshile të çeljes së negociatave dhe Shqipëria të ngelë në vjeshtë edhe në provimin e radhës. Faji si përherë do ngelet jetim.
*Shkruar enkas për Boldnews.al
