Edhe zonat turistike, të lakmuara nga pushues vendas dhe të huaj gjatë sezonit veror, po ndiejnë gjithnjë e më shumë pasojat e emigrimit të popullsisë.
Një prej tyre është Orikumi, ku sot në qytezën bregdetare buzë Jonit jeton kryesisht një pjesë e konsiderueshme e banorëve në moshë pensioni.
Në qendrën e njësisë administrative, të rinjtë janë gjithnjë e më të pakët. Banorët tregojnë se përditshmëria e tyre shoqërohet me biseda telefonike me fëmijët e larguar në emigrim, por shpresat për rikthimin e tyre janë të vogla. Sipas tyre, mungesa e vendeve të punës dhe e një ekonomie të qëndrueshme nuk u krijon të rinjve sigurinë për të ndërtuar të ardhmen në vendlindje.
“Jetoj vetëm me burrin, fëmijët në Itali. Pse do kthehen në Orikum? Këtu duhet të kesh një punë, një biznes. Po u kthyen, duhet ta nisin nga e para. Atje e kanë marrë veten, kanë nga 10 vite, nga 7, nga 9. Po s’pate një zanat, këtu nuk gjen dot. Me çfarë garancie do vijnë këtu? Të bëj be se një djalë kam. 11 mijë lekë i merr burri, ilaçe 7 mijë më vënë mua, iku pensioni. S’ka më rini, shiko rrugët. Më kënaqet zemra kur shoh ndonjë tre fëmijë aty që lozin”, thotë një zonjë.
“Vetëm me burrin jam, 4 fëmijë, të gjithë të larguar nga papunësia këtu. Në behar ka, po tani në dimër keq, s’ka njerëz. Merrem me bujqësi, të ushqehemi me pension, si dilet. 170 mijë marr, i dua për ilaçe, si dilet? Më ndihmojnë fëmijët, po ku do vijnë këtu? S’kanë asgjë. S’kemi asnjë nip a mbesë të kënaqemi”, thotë një tjetër banore.
“Në Itali i kam, unë u them mos u ktheni. Të fillojnë jetën këtu s’kanë mundësi. Të rinjtë tani janë moshatarë”, thotë nga nga banoret e zonës.
Për ata që janë ende në moshë pune, problematika nuk lidhet vetëm me mungesën e vendeve të punës, por edhe me kushtet bazë të jetesës. Sipas banorëve, Orikumi prej vitesh përballet me mungesë të ujit të pijshëm, ndërprerje të herëpashershme të energjisë elektrike dhe infrastrukturë rrugore të amortizuar.
“Unë jam në punë shtetërore. Në dimër Orikumi nuk ka fare, vetëm në dy muajt e verës. Jetoj me gruan, fëmijët i kam jashtë shtetit. Absolutisht jo, nuk vijnë. S’ka drita, s’ka ujë, s’ka rrugë, s’ka ekonomi, s’ka vende pune. Ka, por s’ka garanci për jetën, ndaj nuk kthehen. Fëmijët kanë biznese, edhe unë kam, por nuk iki dot më tani, fëmijët s’i detyroj dot”, thotë një zotëri.
Orikumi dhe Radhima jetojnë çdo vit mes dy realiteteve: një verë me gjallëri dhe fluks turistik, dhe një vjeshtë e dimër ku mbizotëron heshtja dhe mosha e tretë. /Euronews
