Një studim i fundit i kryer nga studiuesit e Harvard Medical School ofron një shpjegim shkencor për një fenomen që Ludwig van Beethoven, pavarësisht problemit të tij me shurdhërinë, dukej se e shfrytëzonte me mjeshtëri të jashtëzakonshme: perceptimin muzikor përmes vibrimeve.
Eksperimentet, të publikuara në revistën Cell, tregojnë se truri ynë është i aftë të përpunojë jo vetëm valët zanore, por edhe vibrimet mekanike që pranohen nga lëkura, duke përdorur në të dy rastet të njëjtën zonë të trurit. Kjo është një provë shkencore që hedh dritë të re mbi mekanizmat bazë të perceptimit dëgjimor dhe prekjes, duke e bërë përjetimin muzikor një përvojë shumë më multisensoriale sesa besohej më parë.
Si mund ta ndiente Beethoven muzikën nëse ishte i shurdhër?
Çelësi i këtij zbulimi befasues gjendet në kolikulumin inferior, një strukturë në mesencefal e domosdoshme për përpunimin e stimujve zanorë. Hulumtimi tregoi se kjo zonë merr gjithashtu sinjale që lidhen me vibrimet mekanike me frekuencë të lartë, të kapura nga lëkura përmes receptorëve të veçantë, përfshirë trupëzat e Pacinit.
Integrimi i informacionit, që vjen nga veshi i brendshëm dhe receptorët e prekjes, ndodh në të njëjtën pikë, duke amplifikuar ndjesinë e përgjithshme dhe duke e bërë perceptimin më intensiv dhe të dallueshëm. Po ashtu, nuk është e vërtetë që prekja përpunohet ekskluzivisht nga korteksi somatosensorial: edhe zona të trurit që tradicionalisht lidhen me sferën dëgjimore mund të kontribuojnë në mënyrë të rëndësishme në përvojën e prekjes.
Rëndësia e këtij zbulimi për trajtimin e shurdhërisë
Implikimet e këtij kërkimi janë të shumta dhe të rëndësishme. Për shembull, ato hapin perspektiva interesante për zhvillimin e protezave të gjeneratës së re për personat me probleme dëgjimore: në të ardhmen, mund të bëhet e mundur “përkthimi” i tingujve në vibrime të prekshme, duke u mundësuar personave me shurdhëri të perceptojnë muzikën ose sinjale të tjera zanore. Për më tepër, ky zbulim mund të ndihmojë në trajtimin e kushteve të karakterizuara nga mbindjeshmëria e prekjes, si autizmi ose neuropatia kronike, duke eksploruar strategji të reja terapeutike të bazuara në integrimin ndijor.
Tingulli përbëhet nga vibrimet, dhe disa prej tyre perceptohen thjesht përmes strukturave biologjike të ndryshme nga veshi. Pikërisht siç e kishte kuptuar Beethoven-i dy shekuj më parë, kur kompozonte dhe “ndiente” muzikën edhe në mungesë të dëgjimit.
