Në kulmin e krizës së karburantit, kur qytetarët paguajnë 215 lekë litrin e naftës, shteti shqiptar të befason me “zemërgjerësinë” e tij.
Nëse shfleton buletinin zyrtar të Agjencisë së Prokurimit Publik në faqen 692, datë 24 mars 2026, sheh se si janë shitur 1966.01 ton “Marinë Gasoil 1000 PPM”, pasuri e sekuestruar, për rreth 50 milionë lekë pa TVSH.
Si është e mundur?
Në Shqipëri gjithçka është e mundur.
Në mes të kontratave të tjera burokratike, të “verbojnë” me transparencën e tyre këto të dhëna:
1966.01 ton Marinë Gasoil 1000 PPM – pasuri e sekuestruar “në cilësinë e provës materiale”, e depozituar te GEGA OIL në Porto Romano.
Ankandi “procedurë e hapur”, vlera fillestare 49.871.539,75 lekë pa TVSH.
Fituesi? GEGA OIL GROUP SHA, që e merr me 50.877.600 lekë pa TVSH.
Data e kontratës: 9 mars 2026.
Adresa: Bulevardi Bajram Curri, Kulla Dwntown One, kati 8. Nipti: K76911001E.
Transparencë e plotë. Çdo gjë ligjore.
Kemi një pasuri të sekuestruar — që teorikisht i përket shtetit, pra qytetarëve — e cila shitet në ankand. Një histori suksesi institucional: shteti rikuperon vlera nga krimi. I lumtë shtetit!
Por ç’thonë llogaritë?
1966 ton gasoil, me densitet tipik 0,85 kg/litër, bëjnë rreth 2.313.000 litra.
Çmimi që paguan fituesi “Gega” në ankand është rreth 22 lekë për litër.
Pak ditë më pas, Bordi i Transparencës e ngriti çmimin e naftës në 214-218 lekë për litër.
Konsideruar që mbi gjysmën e këtij çmimi janë taksa, shteti ynë ia “shqep” xhepin qytetarëve të vet, me dyfishin e çmimit të rajonit për të njëjtën naftë.
Por çfarë bën kur i sekuestron kontrabandistëve një sasi të madhe nafte?
E shet me vlerë 10 herë më lirë te “oligarkia”. Dhe ky quhet “menaxhim i pasurive të sekuestruara”.
Çfarë është oligarkia?
Kompania Gega Oil, gasoilin (naftën) e “provës materiale”, pasi e përzien në rezervuarët e saj, e shet në ato 90+ stacionet që ka nëpër Shqipëri dhe Kosovë, dhe e faturon me çmimin e plotë të tregut. Miliona euro fitime dalin me shitjen e pasurisë së sekuestruar.
“Gega” nuk është një kompani çfarëdo. Por është lideri absolut i importit dhe tregtimit të karburanteve, një nga pesë kompanitë më të mëdha në vend, me histori të gjatë suksesi e “ledhatuar” me ndonjë gjobë të vogël nga Autoriteti i Konkurrencës.
Ndërkohë që, qytetari i zakonshëm në Shqipëri, po përjeton “krizën e naftës” të shkaktuar nga lufta në Lindjen e Mesme dhe Ministria e Financave ankohet se po ikin miliona euro në ditë sepse shqiptarët po blejnë naftë në Maqedoni të Veriut, Kosovë apo Mal të Zi, askush nuk e vuri re dhuratën 50-milionëshe dhënë me ankand “oligarkut” nga shteti. Dhe nuk kemi të bëjmë thjesht me një ankand, por një metaforë perfekte të Shqipërisë së vitit 2026.
Shteti “lufton” kontrabandën duke sekuestruar karburant, herë pas here bëhen edhe foto me policë dhe dogana, për buletin.
Pastaj ia jep në ankand pikërisht atyre që kontrollojnë tregun, sepse askush tjetër nuk ka para dhe lidhje për të marrë pjesë në një ankand të tillë.
Në fund shteti nxjerr taksa mbi çmimin final, duke mbushur buxhetin me paratë e qytetarëve, ndërsa “oligarkët” blejnë inpute me çmim qesharak.
Çmimet e karburanteve u rritën 15-20% vetëm në mars 2026. Transporti u shtrenjtua, ushqimet e importit u shtrenjtuan, inflacioni po “gërryen” pagat, por procedura e “oligarkisë” për të furnizuar flotat, industrinë dhe stacionet – funksionon si orë zvicerane.
Tregu i karburanteve si “ruletë” që rrotullohet mes të njëjtëve aktorë
Kur një sasi kaq e madhe karburanti përfundon brenda së njëjtës strukturë tregu që dominon çmimet, atëherë ankandi nuk është më instrument ekonomik — është thjesht procedurë administrative me fitues të përcaktuar. “Ruleta” e tregut është e manipuluar.
Kush humbet?
Qytetari i thjeshtë është humbësi dhe njëkohësisht sponsori i heshtur. Ai paguan më shumë për karburantin. Ai financon indirekt shtetin që sekuestron pasuritë. Ai paguan sërish për ta blerë shtrenjtë në pompë, atë që shteti e shiti lirë në “ankand”. Një model perfekt riciklimi financiar, ku njerëzit e thjeshtë nuk kuptojnë dhe dëgjojnë vetëm justifikime të përbëra si “janë kushte tregu ndërkombëtar”, “janë kosto logjistike” ose “janë standarde cilësie”.
Por kur çdo rrugë përfundon tek të njëjtët operatorë, edhe justifikimet e argumentuara duken si pjesë e së njëjtës skemë. Sepse problemi nuk është ankandi. Problemi është që ankandi në Shqipëri nuk ndryshon asgjë.
Në një vend ku as karburanti i sekuestruar, i shitur në ankand, nuk arrin të ulë çmimin e tij, ndoshta nuk kemi më nevojë për analiza ekonomike, por thjesht t’i bindemi vullnetit të atyre që e blejnë atë në shtet me 22 lekë dhe e shesin në qytet me 215 litrin e tij.
Kjo është ekonomia transparente që lidh “oligarkinë” e ankandit me qytetarin e “pompës” në vendin e quajtur Shqipëri.
Në debatin publik qeveri-qytetar, nuk pranohet përkufizimi i oligarkut nga të parët. Pretendohet se nuk ekzistojnë.
Po çfarë është një oligark?
“Një oligark është anëtar i një elite të vogël, të pasur dhe të fuqishme që ushtron kontroll mbi një shtet, industri ose ekonomi, shpesh duke përdorur ndikimin e tij për përfitime personale.”
A gjen “banor” ky përkufizim në buletinin zyrtar të Agjencisë së Prokurimit Publik – faqja 692?
Përgjigjen e saktë duhet ta japë qytetari shqiptar kur të shohë çmimin mbi pompën e karburantit dhe emrin e shitësit në hyrje të stacionit. /Kontrast
