Presidenti i Iranit, Masoud Pezeshkian, ka deklaruar se vendi nuk ka më asnjë alternative tjetër përveçse ta zhvendosë kryeqytetin nga Teherani drejt jugut të vendit, në Makran për shkak të krizës së rëndë të ujit, rritjes së pakontrolluar urbane dhe kërcënimit gjithnjë e më të madh nga fundosja e tokës.
Përgjatë një vizite në provincën Hormozgan, pranë brigjeve të Gjirit Persik, Pezeshkian deklaroi se vendimi është i domosdoshëm për të shmangur një katastrofë të mëtejshme ekologjike dhe urbane.
“Kjo zonë ka dalje të drejtpërdrejtë në ujëra të hapura dhe potencial të madh për zhvillim ekonomik dhe tregtar. Nëse kemi një vizion të ri për këtë rajon, mund të ndërtojmë një zonë të përparuar dhe të begatë,” tha presidenti.
Ai nënvizoi se propozimi për zhvendosjen e kryeqytetit është bërë që vitin e kaluar dhe i është paraqitur Udhëheqësit Suprem, Ayatollah Ali Khamenei.
Pezeshkian zbuloi për mediat se ka marrë kritika të shumta për këtë nismë, por theksoi se situata ka arritur në atë pikë sa zhvendosja e kryeqytetit është bërë e pashmangshme.
Aktualisht, Teherani është një metropol dhe numëron mbi 10 milionë banorë, që konsumon rreth 25% të rezervave totale të ujit të Iranit.
Sipas burimeve lokale, kriza e furnizimit është përkeqësuar ndjeshëm nga mungesa e reshjeve dhe tharja e burimeve nëntokësore.
“Vitin e kaluar kemi pasur vetëm 140 mm reshje, ndërkohë që norma mesatare është 260 mm. Kjo do të thotë një rënie prej 50-60%. Këtë vit, situata është po aq kritike,” paralajmëroi Pezeshkian.
Ndërkohë, 70% e ujit të pijshëm të Teheranit furnizohej nga digat, ndërsa pjesa tjetër nga ujërat nëntokësore. Por reshjet e pakta dhe avullimi i shtuar kanë ulur kapacitetin e digave dhe kanë rritur presionin mbi rezervat nëntokësore.
“Në disa zona, toka po fundosej me ritme alarmante, deri në 30 cm në vit. Kjo është një katastrofë dhe dëshmi se uji nën këmbët tona po zhduket,” theksoi presidenti.
Sipas Pezeshkian, nëse Irani do të vazhdojë të mbështesë Teheranin si qendër politike dhe ekonomike, vendi do të përballet me pasoja të rënda, përfshirë shpenzime të papërballueshme për transferimin e ujit nga rajone të tjera.
“Transporti i ujit drejt Teheranit nga jugu do të kushtonte deri në 4 euro për metër kub, një barrë e papranueshme për ekonominë tonë,” paralajmëroi ai.
Ai shtoi se zhvillimi urban pa një balancim të resurseve natyrore është një formulë për dështim.
