Nga Lutfi Dervishi
Imagjinoni një vend ku deputetët vendosin të luajnë me gurin e themelit të demokracisë, Gjykatën Kushtetuese, lojën “ne jemi Sovrani”
Po tani, kur Parlamenti vendos t’i trajtojë vendimet e Gjykatës Kushtetuese si këshilla të adoleshentit në një mbledhje familjare?
“Gjykoni si të doni, por livadhi është i imi,” thotë Parlamenti me një buzeqeshje patronazhisti, duke përkëdhelur gjykatën në kokë sikur të ishte një fëmijë i pa rritur që nuk e di mirë çfarë do të thote “shtet ligjor”
Gjykata, me një qetësi murgu tashmë sheh se si vendimet e saj hidhen në koshin e plehrave.
“Sa e çuditshme,” thonë diplomatet, duke pirë çajin e tyre diplomatik, “të shohësh një vend që sundimin e ligjit e barazojnë me sundimin e shumicës.”
Dhe kështu, saga vazhdon, me çdo episod më të çuditshëm se paraardhesi.
Qytetarët, po kuptojnë më në fund se demokracia nuk është thjesht një proces, por një performancë.
Kush ka nevojë për Netflix kur ju kemi Parlamentin kundër Gjykatës Kushtetuese: një sezon i pafund i teatrit politik?
Po tani, a duhet që Gjykata Kushtetuese të çojë çështjen në Strasburg?
