Nga Dominic Green
Jeta amerikane është si një film. Alternativa është realiteti, dhe kush do që të jetojë në të? Por njeriu nuk mund të durojë shumë irealitet. Në fund, kapja pas iluzioneve rezulton joefikase pasi iluzionet e humbasin aftësinë për të arritur qëllime konkrete. Gjërat shpërbëhen si një Boeing 737 Max, ose ura e Francis Scott Key në Baltimore pasi u përplas nga një anije kontenierësh me flamur të huaj, motori i së cilës ishte fikur, ndoshta sepse punonte me karburant të kontaminuar.
Katastrofa e urës është si një skenë e prerë nga filmi “Idiokracia”. Në komedinë e Mike Judge-it të vitit 2006, asgjë nuk funksionon më në Amerikë, sepse askush nuk mund ta lexojë manualin. Politika është argëtim i turmave. Qeveria është një zgjatim i pushtetit të korporatave. Presidenti është një ish-mundës. Të gjithë janë obezë e të varur nga pornografia. Këto janë shakatë, njerëz.
Ndërkohë, realiteti zbulon vendndodhjet e veta dhe jep një simbolikë më të ashpër. Francis Scott Key shkroi tekstin e “The Star-Spangled Banner”, himni kombëtar i Amerikës. Joe Biden, i cili kandidoi në vitin 2020 me një premtim për të “Ndërtuar më mirë”, pretendoi se ai kishte kaluar urën shumë herë në udhëtimin e tij nga Amtrak për në Uashington. Ura ka, ose nuk ka pasur, shina treni.
Kjo presidencë i ngjan Bip Bipit, që vrapon drejt buzës së greminës. Është një konventë e Looney Tunes që Bip Bipi bie përtokë kur kupton se nuk ka tokë poshtë tij. Biden, një njeri që mund të pengohet mbi hijen e tij, mban iluzionin se këmbët i mbeten në tokë duke veshur atlete të gjera për të mos u penguar. Askush nuk i ha këto.
Në aktivitetin e mbledhjes së fondeve të Biden-it në Radio City Hall në Nju Jork të premten e kaluar, presidenti dhe dy paraardhësit e tij demokratë, Bill Clinton dhe Barack Obama, dolën nga brendia e skenës në një ashensor urë, duke përshëndetur si hologramë donatorët. Kjo i kurseu Biden-it përpjekjen e tij për të bërë mini-vrapin e tij simbol dhe çdo krahasim me Obamën e zhdërvjellët, apo me Klintonin e shkathët, i cili u largua nga detyra në vitin 2000, por është ende më i ri se Biden. Kjo ishte një ngjarje “në bazë”, kështu që çmimet e biletave varionin nga 250 dollarë (ndërprisni përçarjet presidenciale duke bërtitur për Gazën) deri në 500,000 dollarë (foto me tre presidentët, e shkrepur nga Annie Leibovitz).
Të tre amigo-t lëshuan batuta e buta të shkruara nga Stephen Colbert, i cili është ngritur nga një prezantues arrogant emisionesh mesnate në një oborrtar akoma më arrogant. Hokatarët në rrjetet sociale e quajtën Colbert-in “komedian të regjimit”. Duke e parë, ndjeje se realiteti më shumë po kontrollohej me forcë sesa po servirej me takt.
Demokratët mashtrojnë veten se rritja e PBB-së në letër dhe një ulje e shkallës së inflacionit barazohen me bazat e përballueshme në jetën reale. Kjo është thjesht e ekzagjeruar. Kjo fton republikanët të shfaqen si partia e realitetit. Ndërkohë që Biden-i dhe baza e partisë festuan në Radio City, Donald Trump vizitoi familjen e Jonathan Dillerit. Një rreshter i policisë së qytetit të Nju Jorkut, Diller u vra në një ndalesë trafiku nga një kriminel karriere. Diller la gruan dhe djalin e mitur dhe një mundësi të pashoqe për mbledhjen e fondeve në faqen private të rrjeteve sociale të Trump-it, Truth Social.
Nuk është çudi që Biden është prapa në sondazhe. Befasia është se ai nuk është më prapa. Demokratët mund të falënderojnë opozitën për këtë. Baza republikane mund të kishte zgjedhur Ron DeSantisin, një politikan konvencional me një histori të fortë legjislative. Në vend të kësaj, ata zgjodhën Trump-in.
Demokratët janë të vendosur ta shpërdorojnë këtë dhuratë duke përdorur gjykatat për të administruar atë që ata shpresojnë se do të jetë një gjunjëzim gjyqësor. Ekspertiza e tyre procedurale është në përpjesëtim të zhdrejtë me njohuritë e tyre për natyrën njerëzore. Në një vend ku të dobëtit po bëhen shumicë, demokratët po e ftojnë Trump-in që të luajë pikërisht atë ikonë amerikane, të dobëtin si të fortë. Ata duhet të lehin si të çmendur.
