Po sikur, aty ku as presidenti Amerikan, as sekretari i tij i shtetit, as kreu i CIA-s, as “shenjtëria” e Pentagonit nuk munden, një kuzhinier i madh të mundet? Po sikur në vend të Joe Biden, të ishte José Andrés ai që do të bindte/detyronte Izraelin të ndryshonte rrjedhën e luftës në Gaza?
Pyetja mund të duket provokuese, në mes të një konflikti shkatërrues që në 6 muaj ka shkaktuar rreth 35 mijë viktima, gati 33 mijë palestinezë dhe gati dy mijë izraelitë. Megjithatë, nuk mungojnë vëzhguesit e bindur se zemërimi i shkaktuar nga masakra ndaj punonjësve të OJQ-së World Central Kitchen, e kryer nga forcat izraelite të martën, është një pikë kthese në këtë luftë. Sigurisht që nuk është “aksidenti” i parë që përfshin punëtorët humanitarë në Rripin e Gazës – Amira Hass, në Haaretz , thekson se qindra kanë vdekur tashmë, “por ata ishin palestinezë dhe bota nuk i vërente”, por ky i së martës është ai që duket se ka tronditur më shumë Amerikën, kryeqytetin dhe liderin e saj.
Në muajt e fundit sigurisht që nuk kanë munguar reagimet që dënojnë sjelljen izraelite nga ana e Biden, por toni me të cilin ai komentoi masakrën e pashpjegueshme që goditi stafin e WCK nuk ishte aspak e zakonshme.
“Jam i indinjuar dhe i zemëruar“, tha presidenti amerikan në një deklaratë, duke nënvizuar se “ky nuk është një incident i izoluar” dhe duke thënë se “Izraeli nuk ka bërë mjaftueshëm për të mbrojtur punonjësit humanitarë që përpiqen dëshpërimisht të ofrojnë ndihma shumë të nevojshme për civilët“.
Pse vdekja e Saifeddin Issam Ayad Abutaha, John Chapman, Jacob Flickinger, Zomi Frankcom, James Henderson, James Kirby dhe Damian Sobol ndikoi kaq shumë në Uashington – e shpjegoi mirë R. David Harden, një operator që njeh në mënyrë të përsosur botën e bashkëpunimit ndërkombëtar (ai ka punuar atje prej vitesh) dhe kryeqyteti amerikan është shtëpia e tij.
“WCK gëzon kredite të pashoqe sociale në Uashington. José Andrés, kuzhinieri dhe sipërmarrësi i famshëm që e themeloi atë, është shumë i dashur në Uashington. Të gjithë në komunitetin e politikës së jashtme, qoftë në Shtëpinë e Bardhë, Departamentin e Shtetit, Agjencinë Amerikane për Zhvillim Ndërkombëtar apo grupet e mendimit, kanë darkuar në Zaytinya, Jaleo, Minibar apo restorante të tjera që zotëron José Andrés. Për ata që nuk janë nga Uashingtoni, është e vështirë të nënvlerësojnë popullaritetin e shefit Andrés dhe lidhjen e tij me kulturën e Uashingtonit dhe strukturën politike”.
Për ata që nuk janë ekspertë të të famshmëve të kuzhinës, është e dobishme të shpjegojmë se kush është José Andrés.
Me pak fjalë, ai është një gjeni i gatimit, komunikimit dhe marrëdhënieve shoqërore, si dhe një person madhështor, një filantrop i vërtetë si “tapas” që ai gatuan.
I lindur në Asturias dhe i rritur në Barcelonë, ai zbarkoi në Nju Jork në moshën 20 vjeçare në vitin 1990 me 50 dollarë në xhep, u transferua në Uashington tre vjet më vonë dhe ndërtoi një perandori, duke eksportuar kultin e mini-gatimeve iberike në SHBA.
Por mbi të gjitha, ai arriti të ndërthurë suksesin profesional me protagonizmin e jashtëzakonshëm shoqëror. Në vend që të mbyllej në kuzhinën e tij, ai e bëri kuzhinën e tij një qendër humanitare dhe e eksportoi atë në botë. WCK-në e themeloi në vitin 2010, i impresionuar nga tërmeti shkatërrues në Haiti. Që atëherë, nuk ka asnjë katastrofë natyrore, krizë humanitare apo konflikt që nuk e ka parë organizatën e tij të ndihmojë popullsinë civile viktimë të fatkeqësive, në mënyrën më të dobishme: duke i ushqyer ato.
