Kur Vladimir Putin foli pak para “operacionit ushtarak special” për “de-nazifikimin” e Ukrainës, natyrisht, nuk i referohej grupeve që iu bashkuan trupave të Hitlerit pas invazionit të ish-Bashkimit Sovjekt, në vitin 1941.
Zoti i Kremlinit i referohej atyre grupimeve të së djathtës ekstreme që kanë pasur rol aktiv në jetën politike të Ukrainës që nga koha kur u shkëput prej Bashkimit Sovjetik në vitin 1991 e më tej, gjatë revoltave të quajtura “Euromaidan”, të cilat u finalizuan me largimin e presidentit filo-rus, Viktor Janukoviç, në vitin 2014.
Për Putinin, këto formacione janë të përbëra nga njerëz të armatosur, të cilët terrorizojnë e vrasin njerëz, që mbajnë në kokë helmeta të ushtrisë naziste gjermane dhe shenjat e svastikës (kryq i thyer nazist).
Prej muajsh, thuajse të gjithë mediat në Rusi i mëshojnë kësaj teze, duke akuzuar Ukrainën dhe klasën e saj drejtuese se “janë pasues të denjë të bandave të periudhës 1941-1943”.
Mbërritja e trupave të Rajhut të Tretë, të cilat thyen linjat e mbrojtjes sovjetike në 22 qershor 1941, rizgjoi nacionalizmin ukranias, i cili më herët kishte luftuar me Armatën e Kuqe gjatë periudhës së konsolidimit të bolshevizmit.
Në krah të nazistëve gjermanë u vendosën formacionet “partizane” të Stepan Bandera dhe Armata e tij e Lëvizjes së Ukrainës.
Më pas, u krijua një divizion i vërtetë SS, i quajtur “Ëaffen SS Galicia”, i cili përdorte një flamur verdhë e blu, i cili sot është ai kombëtari i Ukrainës
Pas shpërbërjes së ish-Bashkimit të Republikave Socialiste Sovjetike (BRSS), grupet e ekstremit të djathtë filluan sërish të marrin frymë.
Një shembull është grupi “Una-Unso”-Asambleja Kombëtare Ukrainase-Vetë Mbrojtja Popullore.
Militantët e saj shkuan të luftonin në vitin 1993 në krah të gjeorgjianëve kundër rebelëve ruso-filë në rajonin e Abkhazisë. Më tej, u gjendën në krah të çeçenëve kundër rusëve, në vitin 1994.
Në të dy rastet, ky grupim i ekstremit të djathtë, doli i humbur. Abkhazia shpalli pavarësinë “de facto”, por ajo u njoh nga Moska vetë në vitin 2008, pas luftës me Gjeorgjinë.
Ndërsa çeçenët u vendosën në rreth nga Putin, i cili që kur ishte kryeministër, kishte premtuar se do t’i ndiqte terroristët “deri në vrimën e miut”.
Ultranacionalistët ukrainë u rishfaqën në vitin 2004, gjatë atij që u quajt “Revolucioni Portokalli”, i cili largoi nga presidenca filo-rusin Viktor Jushçenko dhe vendosi në postin e kryeministrit Julia Timoshenkon.
Ekstremi i djathtë dhe neonazistët kishin në rol protagonisti në revoltat e vitit 2014. Pjesë të së djathtës, si “Patriotët e Ukrainës” dhe “Bataljonet e Mbrojtjes Territoriale”, ishin në linjën e parë të barrikadave.
Televizionet në botë, por sidomos ato ruse, shpërndanë pamje të të rinjve me elementë të svastikës.
Ekstremi i djathtë në Ukrainë ka vijuar të ketë një peshë jo të vogël gjatë viteve të e fundit, sidomos në debatet e forta parlamentare.
Këto forca nuk kanë ndonjë fuqi të konsiderueshme në Rada (Parlamentin Ukrainas), por kushtëzon politikat nëpërmjet forcës së protestave në sheshe. Pergatiti: Boldnews.al
