17 gushti ishte dita kur jeta e Valon Krasniqit ndryshoi përgjithmonë. 30 vjeçari motoçiklist muskuloz dhe entuziast, sapo ishte kthyer nga pushimet me familjen në Shqipëri, kur papritur filloi të mos ndihej mirë.
Sipas WDR, një test korona tregoi se ai dhe motra e tij më e madhe ishin infektuar me virusin Covid. Por ndërsa motra shfaqi vetëm simptoma të lehta, Covid-19 shpërthu me ashpërsi të plotë te Valon Krasniqi. Ai nuk ishte i vaksinuar, disa javë më parë kishte tentuar të caktonte një takim, por në atë kohë vaksina ishte ende në mungesë dhe thuhej se duhet t’u jepej përparësi të moshuarve. Prej ditësh kishte temperaturë të lartë dhe mezi hante. Pastaj filuan vështirësitë me frymëmarrjen. Familja e tij thirri ambulancën që e çon në një klinikë në vendlindjen e Krasniqit, Bergheim.
Operacioni urgjent pas një jave
Por edhe aty mjekët dhe infermierët panë se si gjendja e 30-vjeçarit përkeqësohej me shpejtësi. Pas një jave ai mori edhe një trombozë në krahun e djathtë dhe u transferua në spitalin St. Vincent në Këln . Më 26 gusht, mjekët e atjshëm kryen një operacion urgjent për t’i shpëtuar jetën.
“Dhe në të njëjtën mbrëmje që më operuan, më futën artificialisht në koma”, thotë Krasniqi me zë të ulët gati katër muaj më vonë.
Burri i stërvitur mirë, i cili dikur peshonte 93 kilogramë, tani është vetëm një hije e vetes. Krasniqi është dobësuar rreth 65 kilogramë. Të bardhët e syve të tij janë zverdhur për shkak se mëlçia e tij u prek ndaj ilaçeve të shumta që Krasniqi ka marrë në muajt e fundit. Por Krasniqi buzëqesh. Ai mbijetoi.
Pesë javë në koma, gati dhjetë javë në frymëmarrje artificiale
Në këtë moment mushkëritë e 30-vjeçarit janë aq të dobëta sa mjekët duhet t’i bëjnë frymëmarrje artificiale. Deri më 2 nëntor, gati dhjetë javë, Krasniqi qëndron i varur në ECMO , një lloj mushkërie artificiale që furnizon gjakun me oksigjen. Edhe kur ekipi mjekësor mundi ta nxirrte nga koma pas pesë javësh, ai mbeti i lidhur me aparatin. Është edhe familja që i jep forcë të riut. Gruaja dhe motra e tij bëjnë gjithçka që munden për ta bërë 30-vjeçarin të ndiejë se familja e tij është pranë tij. Dhe merr shumë mbështetje nga ekipi i kujdesit në njësinë e kujdesit intensiv.
“ Kur isha në gjendje vegjetative, infermieret më mbanin në vesh telefonaat nga familja ime, veçanërisht nga gruaja dhe motra ime”, thotë Krasniqi.
Më vonë, kur familja e tij rrinte më gjatë, punonjësit shpesh mbyllin një sy gjatë orarit të vizitës. E shoqja i përdor kryesisht vizitat për të dekoruar dhomën e spitalit me foto të të afërmve dhe miqve. Ajo mbyll fotografitë dhe letrat që mbesat dhe nipat e Krasniqit i shkruajnë për të. E gjithë kjo duhet ta motivojë atë të bëhet mirë.
“Rasti i z. Krasniqi është një histori e madhe suksesi”, thotë profesori Christian Strassburg, i cili aktualisht po trajton Krasniqin në Spitalin Universitar të Bonit.
Për shkak të natyrës së tij pozitive, ai ua lehtëson punën edhe mjekëve dhe infermierëve. UK Bonn tani është stacioni i katërt në udhëtimin e sëmurë Krasniqit. Në fillim të nëntorit ai lirohet nga ECMO dhe vjen në spitalin St. Marien në Këln. Aty 30-vjeçari mëson të marrë sërish frymë në mënyrë të pavarur. Kur mushkëritë e tij janë rikuperuar mjaftueshëm, ai transferohet në Bon, ku bëhet gjithçka për të shpëtuar mëlçinë e dëmtuar.
“Kishte rrezik që të më duhej një mëlçi donatore. Por mjekët besojnë që mëlçia ime do të shërohet disi”, tha ai.
Është një hap tjetër që Valon Krasniqi po bën drejt rikuperimit. Nuk dihet nëse ai do të jetë ndonjëherë në gjendje të bëjë të njëjtën jetë si përpara se të sëmurej me Covid. Por kjo duket se nuk e tremb atë. Gjëja kryesore është që ai është kthyer me familjen e tij.
