Nga Boldnews.al
Katër aktivistë të Aleancës për Mbrojtjen e Teatrit u dhunuan mbrëmjen e së shtunës nga punonjës policie dhe më pas u shoqëruan në komisariat.
Zyrtarisht policia nuk ka dhënë asnjë sqarim mbi ngjarjen, ndërsa aktivistët denoncojnë dhunën që është ushtruar ndaj tyre, madje duke paralajmëruar edhe një protestë.
Nuk dihet sepse njerëz me ose pa uniform, nën urdhërat e Ardi Veliut, kanë ushtruar dhunë, ndaj 4 aktivistëve, njëri prej të cilëve sociolog dhe pedagog, ndërsa tjetri arkitekt.
Ndoshta faji i vetëm i tyre ishte se kanë preferuar të qëndrojnë në një shesh, ai mes Ministrisë së Brendshme dhe vendit ku më parë ndodhej Teatri Kombëtar. Është një shesh ku çdo ditë lejohej të kalonin njerëz, me përjashtim të rasteve të veçanta, dhe është konsideruar si pjesë e pedonales.
Atëherë çfarë ka ndodhur me sheshin ku prej së shtunës mund të rrihet çdokush që kalon apo ndalon?
Dikur në Tiranë, të paktën mbi 30 vjet, ishte një zonë që s´lehohej të kalohej, madje as miza nuk mund të fluturonte. Ishte zona e Bllokut, e rrethuar me ushtarë që nga kryqëzimi pranë Librit Universitar deri te unaza, në krahun e parkut Rinia.
Më pas çdo rrugicë që të çonte në Bllok ishte e bllokuar, nga ushtarë dhe civilë, që qëndronin në gadishmëri.
Megjithatë, në ndonjë ditë të veçantë, ndoshta të dielave edhe aty mund të kaloje, pa ndaluar vetëm të ecje.
Ky ishte blloku i diktaturës, i cili u shemb në Dhjetor ´90, ndërsa një pjesë e atyre që sot janë ministra, përfshi edhe Kryeministrin, apo deputetë, e dinë shumë mirë historinë e zonës së ndaluar.
Sot duket se zonë e ndaluar është kthyer sheshi para Ministrisë së Brendshme. Dikur policia drejtohej nga Fadil Cani, sot nga Ardi Veliu. Ministri i Brendshëm në vitet e fundit të diktaturës ishte Hekurani Isai, ose “Hekri”, sikundër thuhej rëndon, sot kemi Bledi Çuçin, një ish-oficer të Policisë Gjyqësore diku nga vitet 2000, dhe më pas njihet si një nga njerëzit e besuar të Edi Ramës.
Ky krahasim vlen për të kuptuar mendësinë që po kërkohet të instalohet me “zonat e ndaluara”, atje ku disa policë të Ardi Veliut edhe mund të të rrahin, dhunojnë se kështu mund t´i dojë kokrra e qejfit.
Kështu thonin dikur edhe ato policët apo sigurimsat që dhunonin në rrugë, apo tifozët kur dilnin nga stadiumet, sepse kishin hedhur shirita në fushë, apo se mund të mbanin pantallona pak të ngushta, kauboj apo edhe të kishin pak flokët më të gjatë.
Në fakt, kur nisi ajo revolta e ´90, u dorëzuan edhe Hekri edhe drejtori i asaj kohe, Fadil Cani, që kishte origjinën nga Delvina.
Sot një tjetër delvinjot, Ardi Veliu, mban pozicionin e drejtorit të Përgjithshëm të Policisë, dhe ndoshta nuk e di se ai bashkëqytetari i tij, që ishte ulur në kolltukun e kryepolicit 30 vjet më parë nuk arriti të mbronte diktaturën, bustin e diktatorit, dhe ti bënte ballë revoltës popullore. Dhe ata që kishte nën varësi në atë kohë Fadili si kryepolic ishin 100 herë më të zellshëm, më militant dhe më trima se këta që sot Veliu i përdor për ushtrim dhune apo për të mbjellë frikë.
Delvinjoti i parë u largua nga policia, pa i hyrë gjëmbë në këmbë, pa dhënë llogari para drejtësisë, ndoshta edhe nga padia e qeverisë së parë të PD-së apo përdorimi më shumë seç duhet i shprehjes së famshme “bashkëfajtorë dhe bashkëvuajtës”. Por kjo s´do të thotë se edhe delvinjoti i dytë, mund të ketë po aq fat, sa një ditë të mos paraqitet në Prokurori dhe para një gjykate, ku do t´i duhet të hyjë kokëulur.
