Nga Boldnews.al
Ajo nuk është vetëm një godinë, është shumë me tepër se aq. Dikush e vlerëson nga pikpamja arkitekturore, si një objekt i vjetër i viteve 30’, nga të paktit të mbetur në këmbë. Një tjetër për vlera shpirtërore, ku janë zhvilluar mijëra shfaqje. Por, Tetari Kombëtar tashmë është kthyer në simbolin që ndan zyrtarisht kufirin mes kapërcimit në diktaturën zyrtare dhe shpresës se ai prag nuk do kalohet.
Fati i keq i Tetarit Kombëtar është se ndodhet në një vend të lakmueshëm. Aty ku koka kryeministrore e tollovitur prej kohësh e sheh godinën historike si një pengesë për të krijuar botën e tij haluçinative. Ai do kulla, objekte moderne, beton, çmenduri, batërdi me paranë publike, orgji me pirgje eurosh me oligarkinë dhe Tetari Kombëtar për të është vendi I përshtatshëm për të realizuar veset e tij. Nëse do ishte vetëm çështja: “vjedhje”, kjo nuk është aspak risi. Është shumë më tepër se aq.
Qëndresa e fortë e shumë aktorëve dhe të shumë qytetarëve ka bërë që Rama dhe Veliaj të zbrapset dy herë, por mos të zbythen asnjëherë. Organizata ndërkombëtare për mbrojtjen e vlerave kulturore reaguan fort. Gjithashtu edhe pjesa politike në Bashkiamin Europian.
Kjo bëri që të tërhiqeshin nga ai ligj i turpshëm që kaloi në Parlament, duke futur për herë të parë në histori me ligj të veçantë emrin e një kompanie që dyshja Rama-Veliaj i dhanë dhuratë Tetarin Kombëtar për ta prishur, ndërtuar një të ri, me arkitekturën haluçinative të Ramës dhe përbri saj të ngriheshin shtatë kulla shumëkatëshe.
U tërhoq përkohësisht edhe nga presioni i fortë i shoqërisë civile dhe aktorëve që u bënë bashkë për të mbrojtur Tetarin Kombëtar, duke duruar edhe dhunën policore dhe presionin qeveritar. Por deri sa mund të mbajnë këta protestues?
Rama nuk rri asnjë çast. Edhe sot, kur mendja përqëndrohet vetëm në dy sektorë kryesore: shëndetin dhe ekonominë, kryeministri me kështjellë personale në Surrel, kërkon të marrë edhe “Kalanë e fundit” që është Tetari Kombëtar. Me një vendim të tij, pronësinë e Tetarit Kombëtar ia kaloi Bashkisë së Tiranës, ku Erion Veliaj është i gatshëm ti hipë vetë rruspës për të bërë shembullin sesi shkatërrohet godina e tetarit.
Më pas aty të ngrihet një i ri, duke futur duart e ndyra të politikës drejtuese dhe oligarkisë në një aferë të rëndë, që nuk quhet vetëm interes ekonomik, por realisht ndan kufirin e hollë mes diktaturës dhe demokracisë hibrite dhe autokratike të 30 viteve të fundit në Shqipëri.
Nëse kapërcehet ai shirit i hollë mes godinës së Tetarit Kombëtar dhe Ministrisë së Bredhsme, atëherë zyrtarisht ne jemi në diktaturë. Rama dhe Veliaj nuk do pyesin më as për ligje, as për reagim qytetar, as për sugjerin ndërkombëtar e sigurisht as për Gjykatë Kushtetuese, që sot është e gjymtuar, por nesër mund të jetë e kontrolluar prej tij.
