Nga Boldnews.al
Vdiq Nexhmija! Vdiq vejusha e zëzë! Vdiq atje në shpinë e saj, qetë qetë! Vdiq në moshën 99 vjeç!
Vdiq e pashqetësuar! Vdiq pa kërkuar falje për krimet! Vdiq e padënuar për krimet!
E vdiqën dhe e ngjallën nja 5 herë! Dilte në televizorë si për t´i bërë karshillëk atyre pak që kishin mbetur gjallë nga burgjet e diktaturës, kampeve të internimit, torturave, që sistemi që ajo mbretëronte i kishte për zemër.
Aaa, po e dënuan për shpërdorim detyre, kishte pirë më shumë kafe seç duhet!
Nuk pati fatin e homologes së saj në Rumani, dhe as të atyre qindra e mijërave viktimave të saj, që sot e kësaj dite nuk i gjenden as eshtrat.
Nga shoqe që ishte për 45 vjet, Nexhi u kthye në një zonjë! Jo se ishte e tillë, por ja ndryshuan kohërat dhe fjala shoqe me shpejtësi u zëvendësua me zonjë.
Nexhi pati fatin të mbrohej në gjyq, të kishte edhe avokat, të thoshte edhe fjalën e saj, dhe në fund për t´u dënuar si “shpërdoruese detyre”. Një gjyq që shkuan shokët dhe shoqet e partisë që i thurnin elozhe, madje edhe e puthnin.
Ndoshta ky ishte ai pakti i madh, i heshtur, i fshehur për t´a dënuar sa për “sy e faqe” dhe për t´I mbyllur gojën apo për t´I hedhur hi syve atyre që dolën nga burgjet, që ishin dënuar për agjitacion dhe propogandë, si armiq të partisë së shoqes Nexhi e lloj lloj skenarësh të tjerë.
Vdiq shoqja Nexhi dhe bashkë me të ndoshta mbyllet një kapitull me shumë të panjohura.
Vdiq plot 69 vjet pas vrasjes pa gjyq të 22 intelektualëve për të ashtëquajturën bomba në ambasadën sovjetike. Vdiq në të njëjtën ditë, kur intelektualët u pushkatuan nga regjimi që drejtohej nga “Vejusha e Zezë” dhe Diktatori.
Ndoshta ky është paradoksi më i madh për pasardhësit e këtyre intelektualëve, që krahas kujtimit të baballarëve, gjyshërve apo stërgjyshërve të tyre, do t´i duhet të kujtojnë edhe shoqen Nexhi. Jo për mirë, por si një monstër, që kurrë nuk dha llogari dhe kurrë nuk kërkoi falje.
Shoqja Nexhi vdiq vërtetë! Vdiq e lumtur, pasi pa se edhe nipërit e mbesat e shokëve byroistë kishin në dorë fatet e Shqipërisë.
