Nga Kreshnik Osmani
Ndarja nga jeta e babait të një mikut tim të mirë, më çoi sot në Lushnje. Kisha kohë pa dalë nga aksi tradicional Durres-Tirane. Hambari i frutave dhe i perimeve te Shqiperise ishte një diçka shume e ngjashme me shkretëtirën. Njerez qe hedhin produktet e tyre bujqesore sepse nuk kane ku t’i shesin, dhe te tjere qe fshiheshin rrugicave e lagjeve pa njerez duke pire raki me qepe dhe me djathe. Një pafundesi dyqanesh e lokalesh ku nuk hynte as dilte askush per te blere dukeshin si magazina te vjetra te zotet e te cileve e vrisnin kohën duke përzënë miza. Furgoni rangallë i Policisë kaloi si për të treguar tinëzisht se negociatat me BE-ne nuk do te mund te hapeshin para shekullit 24 pas Krishtit.
Myzeqarët e urtë qe nuk kane mesuar ende gjermanisht, endeshin me dhimbjen e madhe te cilen ua lexoje ne fytyrë se as ne Gjermani nuk mund te arratiseshin si gjithe te tjeret. Plaka te urta dhe te varfera, perfitonin nga dielli i pazakonte i ketij fund tetori, per te nxjerre shetitje niperit dhe mbesat trotuareve te braktisura me tulla te kuqe te Rilindjes Urbane, pa diskutim per te blere ndonje cimcakiz ose molto. Qyteti ishte mbuluar nga nje perde e holle boje dhimbje me nuanca boje gri të heshtjes. E ngisja makinen me ngadalë, duke u kujdesur here pas here qe te mos e humbisja mendjen e te mos zhytesha thelle realiteteve te trishta, pasi vapa dielli, mendimet dhe imagjinata me luteshin te zhytesha akoma me thelle, me shpresen se me thelle mund te ishte pak me fresk.
Mberritem tek varrezat e qytetit dhe pasi i hodhem nje grusht dhe rahmetliut, luteshim per te gjithe te vdekurit varret e te cileve na dilnin perpara. Varrezat ishin me te bukura se qyteti ndaj instiktivisht ti nuk pergjeroheshe per te vdekurit, pasi kishe nje lloj ndjesie se ata mund te ishin mire aty. Po po, mua mu krijua nje bindje se ata te vdekur ne ate vend te kendshem ishin me rehat se shume prej te gjalleve qe endeshin te pashprese neper qytet.
U largova me qetesi me peshtypjen se kisha vizituar nje varreze me te bukur se qyteti. Rruges, ne Kavaje nje status i vjeter i FB me kujtoi se ne nje dite si sot ishte ndare nga jeta edhe Adela Xhamani. Vajza simpatike e ekranit, që per tu integruar ne nje jete me te mire e solli zemren ne Tirane duke rrahur por ajo ndaloi pikerisht aty. Aty ku une dhe e gjithe Shqiperia mendon, se është mundesia e fundit per t’i shpetuar ferrit te perhapur me shpejt se hashashi ne pjesen tjeter te Shqiperise. Te Shqiperise fantazem, jashte vijes se verdhe ne Tirane. Nuk festoj më me datë 31, sepse nuk mbaj më. Dy Halloween per kater ditë mund të bëjnë dëm!
