Komisioni Evropian shprehet i shqetësuar për komunitetin LGBTI në Shqipëri, (KE) në progres-raportin për Shqipërinë.
KE bën 7 vërejtje, që Shqipëria duhet t’i marrë në konsideratë në rast se do anëtarësimin në Bashkimin Evropian.
Në të 7 pikat, Shqipërisë i bëhet vërejtje për respektimin e të drejtave të komunitetit LGBTI, për gjuhën e urrejtjes si edhe mungesën e buxhetit për arritjen e rezultateve.
Vërejtjet e raportit të KE:
- Përkundër faktit se Kushtetuta nuk përfshin referenca për orientimin seksual dhe identitetin gjinor, legjislacioni shqiptar anti-diskriminimit ndalon diskriminimin e personave të lezbikeve, homoseksualëve, biseksualëve, transeksualëve dhe interseksualëve (LGBTI).
- Sidoqoftë, nevojiten më shumë përpjekje për të mbrojtur personat LGBTI nga diskriminimi kur bëhet fjalë për qasje në kujdes shëndetësor, arsim, drejtësi, punësim dhe strehim.
- Në vitin 2018, 10 anëtarë të bashkësisë transgjinore kërkuan azil jashtë vendit për shkak të diskriminimit të rëndë.
- Planit kombëtar i veprimit për personat LGBTI (2016-2020) i mungon një buxhet dhe ende nuk ka prodhuar rezultate të dukshme.Një ekip ndërministror përgjegjës për monitorimin e planit të veprimit në Shqipëri është funksional dhe mbajti takimin e tij të fundit në janar 2019 për të marrë në konsideratë zbatimin.Zyrtarët e policisë, prokurorët dhe qendrat gjinore në ministritë e linjës janë trajnuar për parandalimin e diskriminimit në bazë të orientimit seksual dhe identitetit gjinor. Strehimi i financuar nga donatorët për personat LGBTI ka vazhduar të ofrojë kujdes, mbështetje dhe mbrojtje për individët LGBTI të pastrehë.
- Gjatë periudhës raportuese, nuk kishte vendime gjyqësore në rastet që lidhen me orientimin seksual dhe identitetin gjinor. Përveç kësaj, ndërgjegjësimi i publikut dhe pranimi i personave LGBTI mbetet i ulët, veçanërisht në zonat rurale.
- Gjuha e urrejtjes dhe gjuha diskriminuese vazhdojnë të jenë problem në media, veçanërisht në mediat online.
- Në mars të vitit 2018, në media sociale u zhvillua një fushatë urrejtjeje kundër komunitetit LGBTI, me pjesëmarrjen aktive të anëtarëve të Parlamentit dhe një ish-ministri. Përkundër deklaratave të forta nga bashkësia ndërkombëtare, përgjigja e organeve të barazisë dhe institucioneve shtetërore ishte e kufizuar në krahasim me rëndësinë e fushatës.
