Nga Boldnews.al
Debati disa-mujor Rama-Meta nuk ka të bëj aspak me parimet e demokracisë dhe forcimin e shtetit ligjor.
Sherrnaja publike duket më shumë si sfida që nxënësi (Rama) i bën mësuesit të dikurshën (Meta).
Kryetari i “Rilindjes”, sot i gjithëpushtetshëm, nuk ka arritur ta blejë të shkuarën, atë kohë kur ai, ftujak në politikë, i falej Metës për të marrë apo qëndruar në pushtet.
Sot, Rama, me komisionin “Ulsi”, po jep përshtypjen se ai do të largojë Ilir Metën nga posti i Presidentit, pasi zyra e kreut të Shtetit “është kalaja e fundit e papushtuar nga Rilindja”.
Gjepura! Edi Ramës dhe maxhorancës së tij nuk i prish aspak punë se kush është Presidenti, për sa kohë kreu i shtetit nuk ka asnjë kompetencë për t’i cënuar pushtetit.
Në ndryshimet kushtetuese të vitit 2016, të cilat i hapën rrugë Reformës në Drejtësi, Presidentit iu rudhën shumë kompetenca, duke e shndërruar në një post thuajse honorifik.
Kjo duket qartë tashmë, kur maxhoranca socialiste, përtej deklaratave patetike “alla-Spiropali”, nuk po shqetësohet nga reagimet kundërshtuese të Metës.
Me hapjen e sesionit parlamentar të vjeshtës, socialistët rrëzuan në seri dekretet e Presidentit, i cili vuri veton për disa ligje, përfshirë edhe koncensionet problematike për akse kryesore kombëtare.
Pra, në aspektin formal, qëndrimi kundërshtues i Metës nuk i pengon projektet e Rilindjes për “të dhënë me qera” Shqipërinë.
Rama dhe të tijët nuk e patën aspak problem që të mos njihnin dekretin e Metës, i cili shfuqizonte 30 Qershorin si ditën e zgjedhjeve lokale.
Rama, me Denarin e KQZ-së, dërguan me detyrim administratën të votonin në fund të Qershorit Valdrin Pjetrin, Agim Kajmakun dhe të tjerë të singjashëm të tyre në votimet mono-partiake.
Pra, edhe në këtë rast, Presidenti nuk i solli asnjë pengesë maxhorancës socialiste.
E, megjithatë, Rama duket i vendosur në shkarkimin e Metës. Krye-rilindasi duket se ka zgjedhur një lojë, nga e cila të dalë “win-win” (fitore dyfishe) në favor të tij.
Duke shfrytëzuar çështjen e dekretit të zgjedhjeve, Rama, “ignorantia legis” për shkak të formimit të tij që nuk ka aspak lidhje me ligjet, ka ngritur kazusin e shkeljes së Kushtetutës nga ana e Metës.
Me shkarkimin e Metës, e cila duhet bërë efektive vetëm nëse pranohet nga Gjykata Kushtetuese që sot nuk ekziston, Rama përmbush trillin e tij për të marrë nën kontroll çdo institucion.
Por, ndryshe nga kontrolli mbi Drejtësinë, i cili i duhet për të mos pasur telashe penale, largimi i Metës nuk është “pushtim kalaje”, por përmbushje egoje pushteti.
Në një shkarkim të mundshëm të Metës, Rama do t’i mbushë mendjen vetes e më pas të tijëve se është “i fuqishëm”, një defiçensë që e ka pasur që në vogëli, sipas atyre që e kanë njohur herët.
Kjo do të ishte njëra anë e fitores së tij.
Ana tjetër, ajo që me shumë mundësi pret nga Meta, është imponimi me skenarin e “impeachment” për ta ulur në tryezë “dialogu” partiak, thënë ndryshe “pazar politik”.
Edi Rama dhe Rilindja e tij erdhën në pushtet në vitin 2013, pasi krijuan aleancë “strategjike” me Ilir Metën dhe LSI-në e tij.
Në 2017, Rama nuk kishte më nevojë për Metën, pasi e zëvendësoi me “Avdulajt” e çdo zone të Shqipërisë.
Pasi i doli tymi i aleancave me grupe kriminale, Rama po synon të mbajë pushtetin nëpërmjet pakteve politike.
Varianti më i mirë duket ai me Metën.
Megjithëse në politikë “nuk thuhet kurrë, kurrë!”, duket se, para se të arrihet tek shkarkimi i Metës, do të jetë Rama ai që do t’i japë lamtumirën pushtetit.
Atij pushteti, të cilin sot po e mban “me thonj”, duke shitur si demokraci dhe parlamentarizëm debatet e stisura me “opozitën qesharake” të Rudina Hajdarit me shokë e shoqe.
