Nga Boldnews.al
Sa më shumë i njoh njerëzit aq më shumë i dua kafshët. Sentencë e famshme e thënë nga Hygoi, Niçja apo Sokrati duket sikur është thënë për ne shqiptarët. Për ne që jetojmë në Republikën e Shqipërisë, me këtë klasë politike, këtë administratë publike, me këtë media, me këtë shoqëri civile, me këta gjyqtarë e prokurorë, dhe me përdhunuesit dhe pedofilët mes nesh.
Ka mëse një javë që shoqëria shqiptare është mbërthyer në darën e skandaleve seksuale që plasin njëri pas tjetrit. U desh kurajo dhe martirizimi i një adoleshenteje në Kavajë, për ti dhënë më shumë zemër edhe viktimave të tjera të denoncojnë gjirizin ku ndodhet sot shoqëria shqiptare. Pa u mbyllur mirë saga e dhimbshme e Kavajës, një tjetër skandal plasi në Shkodër, ku një polic me uniformë nga këta të policimit në komunitet, kishte ngatërruar policimin me masturbimin dhe monstruosizimin duke u kthyer në një përbindësh që kërkonte me çdo kusht të shfrynte epshet e tij shtazarake mbi një të mitur.
Për të shkruar këto rreshta, sigurisht që duart e çdo gazetari dridhen përball monstruozitetit që tashmë është pjesë e jona, e shoqërisë sonë. Por, e vërteta është e hidhur dhe këta jemi ne, një popull përdhunues, i ndyrë i ulët, i paedukatë, zvarranikë të mirëfilltë. Jemi popull dhe shoqëri që i pastrojmë shollin e këpucës atij që është i fortë dhe e shkelim me këmbë këdo që është më i dobët se ne.
Jemi shoqëri e forcës dhe jo e arsyes. Jemi shoqëri primitive ku gratë, fëmijët, njerëzit me probleme të shëndetit mendor dhunohen masivisht nga të gjithë dhe trajtohen si sende, si prona, si vegla.
Jemi ajo shoqëri që mburret se vret për nder por nder nuk ka. Kemi dëgjuar histori nga të parët, se shqiptari po dha fjalën e ther djalën. Në fakt kaq shumë hipokrizi, nuk ndodh ta ketë asnjë shoqëri tjetër njerëzore duke përfshirë tributë e Afrikës dhe Amerikës së jugut së bashku.
Jemi ajo shoqëri që për 45 vite mohoi besimin në Zot, mohoi vetveten dhe zhduku çdo lloj antikonformizmi.
Jemi ajo shoqëri ku ish-komunistët, ish-spiunët dhe ish-hetuesit e diktaturës, njerëz të pa shpirt të pa fytyrë, të pa nderë, përdhunues, të pa dinjitet, i lamë të na japin leksione demokracie pa pushim.
Jemi ajo shoqëri që perversët famëkeq që i vunë kazmën kishave dhe xhamive, që burgosën me dhjetëra mijëra vetë, që gremisën me qindra-mijëra ëndrra, sot i lejojmë të ecin të lirë në bulevard. I lejojmë të na flasin në studio televizive. I lejojmë të na tregojnë së ç’është demokracia dhe qytetërimi. Në fakt duhet tu kishim nxjerrë sytë, ti kishim rrjepur për së gjalli, ti kishim sakatuar, ti kishim asgjësuar kulturalisht dhe fizikisht.
Por, ne jemi këta që jemi, një shoqëri e tredhur e cila ka bërë pakt me të keqen, është bërë njësh me të dhe pret me kërshëri që e keqja ti ndodhi tjetrit, komshiut, të njohurit, mikut, vëllait, por jo neve. Pastaj na vjen radha dhe sëkëlldisemi si viktima për çfarë na ka ndodhur.
Jemi shoqëri që s’kemi shtet, s’kemi mekanizma mbrojtës, nuk kemi institucione të mirëfillta fetare, ora jonë ka mbetur në vitin 67.
Jemi diçka më pak se kafshë. Jemi më shumë se përbindësha. Nuk i kemi thënë kurrë të keqes ndal, por jemi bërë pjesë e saj, e kemi përqafuar duke u shndërruar të gjithë në fajtorë të vlerave morale ku kemi rënë.
Shumëkujt nuk do ti pëlqejnë rreshtat e mësipërm, por siç thotë dhe Niçja (jo ai i Shijakut): “Ndonjëherë njerëzit nuk duan ta dëgjojnë të vërtetën, sepse nuk duan që t’u shkatërrohen iluzionet e tyre”!
