Deputeti demokrat Belind Këlliçi ka reaguar për situatën e rëndë që është krijuar në vend me çmimin e naftës por edhe me çmimet e produketë të tjera ushqimore.
Sipas tij, shqiptarët dikur iknin e nuk ktheheshin më, e sot po ikin përditë në vendet fqinje që të blejnë me lirë.
Ai shprehet se është një skenar filmi në kufijtë e të pabesueshmes kjo ekonomi që i detyron qytetarët e saj të kalojnë kufirin për të blerë gjërat bazike të jetës.
Deri dje ikja nga Shqipëria ishte një akt përfundimtar, por sot, në 2026-ën është bërë sjellje e përditshme.
Rreth 40 mijë qytetarë në vit e mbyllin jetën këtu dhe e nisin diku tjetër, larg.
Por përtej këtij eksodi të heshtur, ka nisur një tjetër, shumë më afër, me radha në kufi për të blerë naftë dhe ushqime më të lira. Për të mbijetuar.
Nga ikja përjetë, tek ikja përditë është niveli i ri i krizës për Shqipërinë. Ekskluzivisht për të dhe asnjë vend tjetër ballkanik, nga ku asnjë qytetar nuk kalon ne drejtim të kundërt për të gjetur ndonje produkt më të lirë.
Skenar filmi në kufijtë e të pabesueshmes kjo ekonomi që i detyron qytetarët e saj të kalojnë kufirin për të blerë gjërat bazike të jetës.
Bilanci ditor:
Tek fqinjët, nafta shitet 40–50% më lirë. Ushqimet ndjeshëm më të ulta në çmime.
Në Shqipëri, çmimet e mallrave dhe produkteve bazike janë sa mesatarja e BE-së. Ndërsa tek fqinjët deri në 40 përqind më lirë se sa mesatarja e BE.
Çfarë emri mund t’i vihet fenomenit që detyron një shoqëri të kalojë çdo ditë kufirin për të mbijetuar? As nga lufta, as nga ndonjë vullkan a apokalips.
Se nuk mund ta quash as emigracion këtë largim ditor kolektiv që nuk ka lidhje as me krizën globale e as me ndonjë trend rajonal. Aq më pak me ndonjë mallkim biblik a “kulturë shoqërore” siç mund ta pagëzonte lehtësisht zonja Kos.
Këtë syrgjynosje të përditshme e kemi “dhuratë” nga modeli ynë qeverisës, që rrit çmimet pa rritur të ardhurat, që “liçenson” deformimin e tregut me monopole dhe oligopole, që mendon se propaganda është “ushqim” më i dobishëm, që shtyn perceptimin, por shkatërron standardin e jetës.
Këtu na ka katandisur ky narkoshtet i kalbur ne korrupsion e krim, që nuk siguron dot jetesën minimale brenda territorit të vet, duke dorëzuar ende pa e shpallur sovranitetin ekonomik.
Sado kriminal, ky nuk është fatalitet pa zgjidhje dhe e kemi në dorë ta ndalim këtë përçudnim që nuk u lejon më shqiptarëve të jetojnë brenda vendit pa dalë çdo ditë jashtë për të mbijetuar. Si qytetarë e opozitarë mund t’ja dalim, duke bërë tonën.
Qysh dje kam nisur dy kërkesa për informacion në Ministrinë e Energjetikës dhe Drejtorinë e Doganave për të marrë të dhënat jo vetëm për sasitë e zhdoganuara dhe çmimin, por edhe për importet.
Për të kuptuar se si lidhet ky abuzim me tregjet monopol dhe oligopol. Shqiptarët duhet ta dinë se si po u merret jeta peng.
Vërtetë deri më sot kanë gjetur mënyrën për të mbijetuar. Por nëse ikja është bërë zakon, ndryshimi duhet të bëhet vendim. Shqipëria është e bekuar nga natyra, meritojmë ta jetojmë në begatinë e saj.
