Vizioni i Presidentit të SHBA-së, Donald Trump, që kompanitë amerikane të naftës të rindërtojnë sektorin e shkatërruar të naftës në Venezuelë, përbën provën më të madhe deri më tani për qëndrueshmërinë e industrisë amerikane ndaj rrezikut, raporton Axios.
Është një çështje e madhe, pasi Trump dhe zyrtarë të tjerë të administratës nuk e kanë mbajtur sekret faktin se rezervat e mëdha të naftës në Venezuelë janë një arsye kryesore për rrëzimin e Nicolas Maduros.
“Nuk mund t’i kesh rezervat më të mëdha të naftës në botë nën kontrollin e kundërshtarëve të Shteteve të Bashkuara… pa u sjellë dobi popullit të këtij vendi”, tha Sekretari i Shtetit Marco Rubio në emisionin “Zëri i Amerikës” të NBC të dielën.
Trump u tha gazetarëve:
“Ne duam vende përreth nesh që janë të qëndrueshme dhe të suksesshme, ku nafta mund të rrjedhë lirshëm… Kjo ul çmimet. Është mirë për vendin tonë.”
Megjithatë, pamja e përgjithshme është se gatishmëria e kompanive amerikane për të investuar në infrastrukturën e braktisur të Venezuelës nuk është e dhënë, paralajmërojnë shumë analistë, pavarësisht sigurisë së shprehur nga zyrtarët amerikanë.
“Aftësia e Venezuelës për të rritur prodhimin varet nga kapitali, i cili nga ana tjetër kërkon stabilitet politik dhe ndoshta garanci nga qeveria e SHBA-së”, shkruan analistët në Jefferies Global Research & Strategy në një shënim të dielën.
Kompanitë amerikane “do të jenë të kujdesshme të përfshihen pa një mjedis të qëndrueshëm sigurie dhe kushte shumë të favorshme që zvogëlojnë rrezikun – veçanërisht me tregjet e mbifurnizuara dhe çmimet e ulëta në afat të shkurtër”, thotë analisti i Eurasia Group, Gregory Brew.
Është interesante se mbeten shumë pyetje rreth asaj se si SHBA-të mund të krijojnë kushte të favorshme për miliarda dollarë investime, megjithëse Rubio tha në përgjithësi në CBS të dielën se kompanitë do të kishin nevojë për “garanci dhe kushte specifike”. Ai tha gjithashtu se “karantina” e cisternave nën sanksione krijon leva për ndryshime në këtë fushë.
Siç komenton Axios, kjo nuk është hera e parë që Trump u ka kërkuar kompanive të naftës të dalin nga zona e tyre e rehatisë në ndjekje të përfitimeve të mëdha – me rreziqe të mëdha. Departamenti i Brendshëm po shqyrton dhënien e të drejtave të shpimit në ujërat e Arktikut pranë Alaskës, por edhe në Paqësor. Kompanitë duken entuziaste për intensifikimin e qirave në “Gjirin e Amerikës” (i riemëruar nga Gjiri i Meksikës).
Por interesi në zona të tjera në det të hapur – dhe kostot, betejat ligjore dhe dhimbjet e kokës së komunikimit që vijnë me to – mbetet i vakët.
‘Chevron’ mbetet e vetmja kompani e madhe amerikane që ende operon në Venezuelë. Kompani të tjera – veçanërisht ‘Exxon’ dhe ‘ConocoPhillips’ – u larguan nga sektori i shtetëzuar rreth dy dekada më parë pasi u grindën me regjimin e Hugo Chavez. Atyre u detyrohen miliarda dollarë në vendime arbitrazhi për asetet e shpronësuara.
Luisa Palacios, një studiuese në Institutin e Energjisë të Universitetit të Kolumbias, shkroi të dielën se një skenar optimist, por realist, mund të shihte rritjen e prodhimit me 500,000 deri në 1 milion fuçi në ditë brenda dy viteve. Kjo do të vinte nga një kombinim i qeverisjes më të mirë dhe heqjes së sanksioneve të mbetura të SHBA-së.
Ajo sheh potencial për kompanitë ndërkombëtare që tashmë operojnë atje – të tilla si Chevron, Repsol dhe ENI – për të rritur prodhimin bazuar në licencat ekzistuese. Dhe, me shumë rezerva, ajo sheh një mundësi për një kthim në nivelet historikisht të larta të prodhimit prej 3.5 milion fuçi në ditë brenda shtatë deri në 10 vjetësh.
Çfarë po shohim, sipas Axios?: Shenjat e para, ende të kufizuara, të interesit nga industria. Deri më tani, kompanitë e mëdha amerikane kanë heshtur. Rubio tha se do të kishte “interes të jashtëzakonshëm nëse gjërat do të bëheshin në mënyrën e duhur”.
Sekretari i Energjisë Chris Wright dhe Sekretari i Brendshëm Doug Bergham së shpejti “do të jenë në procesin e vlerësimit dhe diskutimeve me disa nga këto kompani”, shtoi ai.
