Astronautët e misionit të NASA-s në Hënë kanë udhëtuar më larg Tokës se çdo njeri në histori, por pjesa më e rrezikshme e udhëtimit të tyre ende nuk ka ardhur.
Kapsula Orion pritet të rihyjë në atmosferën e Tokës, duke përdorur një trajektore që nuk është testuar kurrë dhe një mburojë nxehtësie që ka dështuar më parë. Nëse gjithçka shkon sipas planit, ajo do të përmbytet në det pranë Kalifornisë në orën 17.07 EDT (22.07 BST) të premten.
Rihyrja në hapësirë nuk do të jetë një moment i mirë që diçka të shkojë keq për katër astronautët e Artemis II, ndërsa ata i afrohen fundit të udhëtimit të tyre 10-ditor prej 700,000 miljesh rreth Hënës dhe kthimit.
Kapsula 4.5 me 4.5 metra do të përplaset, fillimisht me pjesën e poshtme, në atmosferë me gati 44,000 km/orë, që do të thotë se astronautët do të udhëtojnë me shtatë milje në sekondë. Fluturimi kaq i shpejtë përmes gazit shkakton fërkime dhe presion ekstrem, dhe ajri përreth Orionit do të nxehet deri në më shumë se 2,760 gradë Celsius.
E tëra që do t’i mbrojë astronautët nga zjarri është një mburojë nxehtësie me trashësi 7.5 cm e bërë nga fibra silici dhe rrëshirë epoksi, e vendosur në një rrjetë në formë hoje mjalti prej fibre qelqi. Materiali është projektuar të shpërbëhet, atom pas atomi, në një mënyrë të kontrolluar që largon nxehtësinë nga Orioni.
Fatkeqësisht, kur kapsula u testua pa ekuipazh gjatë misionit Artemis I në vitin 2022, shpërbërja ishte e rastësishme, me copa që fluturuan papritur në më shumë se 100 vende. Bulona të mëdhenj në mburojën e nxehtësisë u shkrinë pjesërisht.
Një hetim i NASA-s zbuloi se gazrat, të cilët duhet të kishin dalë jashtë, u grumbulluan brenda materialit, duke rezultuar në çarje që shkaktuan “shkëputjen e materialit të karbonizuar”, duke lënë një gjurmë mbeturinash.
Amit Kshatriya, zëvendësadministrator i asociuar i programit Hënë-Mars të NASA-s, pranoi se nuk kishte pritur që “copa të çliroheshin nga mjeti”. Materiali i mburojës së nxehtësisë – i quajtur Avcoat – është ridizajnuar për të qenë më i përshkueshëm dhe për të lejuar që gazi të dalë, në vend që të grumbullohet dhe të krijojë presion dhe defekte.
Megjithatë, mburoja e përmirësuar e nxehtësisë nuk u instalua në kohë për misionin Artemis II, kështu që astronautët Christina Koch, Jeremy Hansen, Reid Wiseman dhe Victor Glover po mbështeten në versionin e vjetër.
Në fakt, mburoja në Orion është më pak e përshkueshme nga uji, sesa ajo që dështoi në Artemis I.
NASA tha se një hetim i gjerë kishte vërtetuar se mburoja aktuale e nxehtësisë mund ta mbante ekuipazhin të sigurt, ndërsa të dhënat nga brenda fluturimit provë Orion, treguan se temperaturat do të kishin mbetur të rehatshme për ekuipazhin edhe me copat që mungonin.
Në një përpjekje për të zbutur më tej rrezikun, NASA ka ndryshuar trajektoren e planifikuar të anijes për rihyrje në Tokë. Qëllimi është që Orioni të kalojë më pak kohë në nxehtësinë përvëluese të atmosferës.
Gjatë Artemis I, Orioni bëri një “hyrje anashkaluese”, duke u zhytur shkurtimisht në pjesën e sipërme të atmosferës së Tokës përpara se të dilte përsëri. Kjo ndihmoi Kontrollin e Misionit të llogariste se ku do të ulej më saktë dhe uli forcën G që përjetuan astronautët.
Shpresohej që anashkalimi i mjetit fluturues në atmosferë – si një gur në një liqen – do të thoshte që në vend të një shpërthimi të nxehtësisë intensive, ai do të përjetonte dy në temperatura më të ulëta.
Për Artemis II, me jetë në rrezik, NASA i ka braktisur plotësisht planet e anashkalimit dhe astronautët do të përballen me forcën e plotë të rihyrjes menjëherë. Orioni do të zbresë më shpejt dhe më pjerrët për të minimizuar kohën e ekspozimit ndaj temperaturave më ekstreme.
Jared Isaacman, administratori i NASA-s, tha se kishte “besim të plotë” në mburojën e nxehtësisë. Z. Wiseman, komandanti i Artemis II, tha se ekuipazhi ishte “mirënjohës për hapjen e NASA-s për të peshuar të gjitha opsionet dhe për të marrë vendime, në interesin më të mirë të fluturimit hapësinor njerëzor”.
Megjithatë, trajektorja e re nuk është provuar kurrë me kapsulën. NASA po mbështetet në modelimin kompjuterik, në vend të një fluturimi të suksesshëm testimi, për të treguar se do të funksionojë.
Në vitin 2022, Jeremy VanderKam, zëvendësmenaxheri për mburojën e nxehtësisë së Orionit, pranoi se objektet e testimit nuk mund të arrinin kombinimin e “fluksit të nxehtësisë, presionit dhe streseve të prerjes”, me të cilat do të përballej anija kozmike gjatë rihyrjes në atmosferë.
Ai tha: “Ne gjithmonë duhet të presim për provën e fluturimit për të marrë certifikimin përfundimtar, se sistemi ynë është gati për t’u përdorur.”
Vitin e kaluar, një raport nga Zyra e Inspektorit të Përgjithshëm (OIG) e NASA-s paralajmëroi: “Sjellja e papritur e Avcoat krijon rrezikun që mburoja e nxehtësisë të mos i mbrojë mjaftueshëm sistemet dhe ekuipazhin e kapsulës nga nxehtësia ekstreme e rihyrjes në misionet e ardhshme.”
Charles Camarda, një ekspert i mburojave të nxehtësisë, ish-astronaut i anijes kozmike dhe ish-drejtor i inxhinierisë në Qendrën Hapësinore Johnson, ka pohuar se NASA po përdorte të njëjtin “mendim të gabuar” dhe “analizë të papërpunuar”, që çoi në katastrofat e anijeve kozmike Challenger dhe Columbia, të cilat vranë ekuipazhet.
Ai shkroi në një letër në janar: “Trajektorja e modifikuar e hyrjes për Artemis II … nuk është e mjaftueshme për të siguruar që rreziku të zbutet.”
Sapo ekuipazhi të hyjë në atmosferën e Tokës, 11 parashuta duhet të vendosen në një rend të saktë për të ngadalësuar dhe stabilizuar kapsulën në një shpejtësi më të vogël se 32 km/orë.
NASA OIG ishte gjithashtu e shqetësuar se copat fluturuese të mburojës së nxehtësisë mund të godisnin pjesën e sipërme të kapsulës, duke dëmtuar potencialisht parashutat. Pa të gjitha parashutat në funksion, ekuipazhi nuk mund të ulet në mënyrë të sigurt.
Do të jenë 16 minuta të tmerrshme nga koha kur astronautët do të rihyjnë në atmosferën e Tokës deri në momentin kur do të shpërndahen në tokë – shpresojmë në Paqësor pranë brigjeve të Kalifornisë, pranë San Diegos.
Në vitin 2023, menjëherë pas përzgjedhjes, zoti Glover, piloti i Orionit, i tha The Telegraph se pjesa e misionit që ai mezi priste, ishte goditja e oqeanit.
Ai tha: “Njerëzit supozojnë se po bëj shaka kur them se mezi pres të zbres, por kjo nuk ndodh sepse jam me nxitim që misioni të përfundojë. Nëse kjo nuk ka sukses, atëherë nuk i mundësojmë gjërat e ardhshme.”
“Të gjitha këto objektiva ndalen derisa të kuptojmë se çfarë shkoi keq. Dhe kështu, një gjë e tillë do të thotë, së pari, familjet tona mund të relaksohen dhe të marrin frymë thellë, por gjithashtu do të thotë që ne jemi të paktën në procesin e dorëzimit të shkopit të kësaj gare stafetash.”
Le të shpresojmë që NASA të mos e lëshojë shkopin gjatë rihyrjes në atmosferë./ The Telegraph
