A i mbani mend vitet e para të luftës ruso-ukrainase? Njerëzit pyesnin veten se sa predha artilerie kishin mbetur nga ukrainasit, ose sa tanke kishin rusët. Furnizimet po mbaronin, kështu që Kievi (ose Moska) do të detyrohej të dorëzohej (ose të ndalonte). Pastaj erdhën dronët dhe masakra vazhdon.
Në ditën e gjashtë të luftës parandaluese të nisur nga Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara kundër Iranit, shifrat po rriten përsëri. Kush do të jetë i pari që do të mbarojë raketat? Dyshja sulmuese nuk ka probleme me armët sulmuese, veçanërisht pasi së shpejti, siç ka deklaruar Donald Trump, ata do të jenë në gjendje të përdorin vetëm bomba gravitacionale (të lira dhe të bollshme) sepse mbrojtja antiajrore iraniane do të jetë plotësisht joefektive.
Ka më shumë dyshime në lidhje me interceptorët në dispozicion, por mund të nxjerrim disa përfundime. Izraeli e ka rihapur aeroportin për fluturimet dalëse dhe po shqyrton mundësinë e kthimit të nxënësve në shkollë. Këto janë tregues të besimit në sistemin e mbrojtjes ajrore, sigurisht, por edhe se Tel Avivi pret më pak sulme.
Se Irani ka reduktuar lëshimet e tij kundër shtetit hebre dëshmohet nga netët në Jerusalem. Më pak ikje drejt strehimoreve dhe ditë më të qeta. A do të zgjasë kjo? Apo është thjesht një pauzë iraniane? Teherani po i godet me sukses vendet e Gjirit. Një vlerësim i arsyeshëm tregon mbërritjen e të paktën 200 raketave kundër tyre, plus të paktën një numër të barabartë dronësh . Në tre ditët e para të luftës, Izraeli raportoi se kishte kapur 200 raketa që vinin nga Republika Islamike. Që nga dje, numri mund të jetë rritur në 300.
Për krahasim: në 12 ditët e luftës qershorin e kaluar kishte nisur 500, kështu që Irani do të kishte dyfishuar ritmin e sulmeve krahasuar me vitin 2025.
A e bëri ai këtë sepse ishte i sigurt për rezervat e tij? Sipas inteligjencës izraelito-amerikane, ky nuk është rasti. Në ditën e vrasjes së Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei, Irani thuhet se kishte një mijë raketa balistike në magazinë. Prandaj, gjysma e rezervave të tij do të ishin shteruar, pa llogaritur ato të shkatërruara në terren.
Optimizmi i sulmuesve buron nga një konsideratë tjetër. Ata mund të kenë mijëra plumba, por pa pushkë nuk do të jenë në gjendje të qëllojnë. Në këtë rast, pushkët do të ishin lëshuesit. Sapo shfaqet një, luftëtarët përpiqen ta shkatërrojnë atë. Me sa duket me rezultate të mira. Irani është zhvendosur në lëshues nëntokësorë, të fiksuar dhe për këtë arsye të dallueshëm, por të mbrojtur mirë. Për këto, bombarduesit e mëdhenj amerikanë B-2 dhe B-1 kanë qenë në veprim për disa ditë, me armët e tyre të afta të depërtojnë thellë në tokë.
Irani mund të prodhojë gjithashtu (sipas Sekretarit të Shtetit të SHBA-së, Marco Rubio) 100 raketa balistike dhe mijëra dronë vetëvrasës në muaj. Nevojiten lëndë të para që janë të vështira për t’u importuar për raketat më të sofistikuara me lëndë djegëse të ngurtë, ndërsa më të lehta për ato me lëndë djegëse të lëngshme. Sistemet e drejtimit mund të importohen nga Kina pa anashkaluar flotën amerikane. Irani i ka pjesën tjetër brenda vendit. Për më tepër, ka dronë në prodhimin e të cilëve Teherani është mjeshtër. Por nëse dronët janë të mjaftueshëm për sheikët e Gjirit, do të nevojiten raketa për të prishur Izraelin. Sfida është e pranishme, jo vetëm në qiell, por edhe në fabrika.
