Sipas Kievit, 4 mijë fëmijë janë deportuar në Rusi.
Në Artek, historia ka ecur përpara. I braktisur me fundin e BRSS-së, por i rihapur me pavarësinë e Ukrainës, e më pas i ripushtuar nga Putin, më në fund i restauruar, Artek është kampi veror në Detin e Zi që dikur priste Pionierët e Rinj të Komunizmit.
Sot strehon të burgosurit e vegjël të Putinizmit: 19 mijë e 546 të mitur, sipas qeverisë së Kievit, të rrëmbyer që nga fillimi i pushtimit dhe më pas të shpërndarë kudo.
Më shumë se 4 mijë midis moshës 6 dhe 16 vjeç, gjithashtu në këtë qeli të artë në Krimenë e pushtuar.
“Artek është një kamp në pronësi të qeverisë ruse”, thotë një raport nga Departamenti i Shtetit i SHBA-ve, ku fëmijëve ukrainas “u jepen programe riedukimi patriotik” që shkelin vullnetin e familjeve të tyre dhe konventat e OKB-së. Krime të vërteta lufte. Ato për të cilat Putini është një person i kërkuar ndërkombëtarisht.
Arteku është një vend i bukur. I rrethuar nga lisa dhe shkoza, 4 kilometra katrorë, 150 ndërtesa, që strehojnë deri në 27 mijë fëmijë.
Një statujë e madhe e Leninit mbikëqyr kodrën. Kampi u ndërtua saktësisht 100 vjet më parë për rreth 80 të rinj me tuberkuloz, të cilët vinin për të ngrënë mirë dhe për të marrë frymë më mirë.
Por Stalini shpejt vendosi të bënte diçka tjetër, “riedukim fizik dhe trajnim ideologjik”.
Në më shumë se gjysmë shekulli, 300 mijë pasardhës të regjimit, fëmijë të Internacionales dhe komunistë në lulëzim kanë kaluar nëpër Artek.
Në vitet 1980, Samantha Smith, një vajzë amerikane, i shkroi një letër Yuri Andropov-it “ju lutem mos nisni një luftë bërthamore!”, dhe udhëheqësi suprem e siguroi duke i ofruar pushime në Artek.
“Do ta shohësh sa bukur do të jetë”, duke i treguar se ai nuk hante fëmijë – ashtu siç thuhej që bënin komunistët në Bashkimin Sovjetik.
Putinit, me obsesionet e tij neo-imperiale dhe pushtimin e Krimesë, iu desh ta kthente kampin ashtu si ai që ishte në kohën e BRSS-së. “Një model i rilindjes ruse dhe një urë lidhëse me të kaluarën sovjetike”, shpjegon historiani Mathias Neumann i Universitetit East Anglia “për të formësuar mendjet, për të promovuar versionet zyrtare të historisë dhe për të kultivuar besnikërinë ndaj shtetit”.
Të ashtuquajturat “programe miqësie”, të cilat në vitet e fundit kishin përfshirë edhe fëmijët e diktatorit sirian Bashar al-Assad, tani përshtaten shumë mirë me “Rusifikimin” që Moska u imponon fëmijëve ukrainas të deportuar nga Kharkovi, Khersoni, Zaporizhzha.
Në muajt e fundit, me ndërmjetësimin e Vatikanit, disa qindra fëmijë janë kthyer në shtëpi. Por të tjerët “nuk lejohen të kthehen”, shkruan një raport i BE-së, “dhe shtyhen të tregojnë mbështetje për Rusinë”.
Drejtori i kampit, Kostantin Fedorenko, është në listën ndërkombëtare të atyre që janë sanksionuar. Drejtuesja e “programit ukrainas”, Tatiana Makarova, pohon se “detyra jonë është të eliminojmë presionin psikologjik që iu nënshtruan fëmijët para se të mbërrinin këtu”.
Disa video klandestine të publikuara nga Artek tregojnë të burgosurit e vegjël duke kënduar himnin rus në ceremoninë e ngritjes së flamurit. “Ata i trajtojnë mirë”, thonë familjet “kanë dhoma hoteli, pishina, një mensë të mirë. Por ata duhet të qëndrojnë atje”. Nuk dihet se sa zgjat arsimi në Krime.
Tre vjet më parë, u publikua një film fantastik rus, “Kthimi në Artek”, një prodhim qeveritar.
Ngjarja: një grup miqsh që rivizitojnë kampin veror të fëmijërisë së tyre sovjetike. Mesazhi: vetëm në Artek, mësuam ta duam atdheun tonë.
Marrë nga Corriere della Sera
