Aktori Julian Deda, i ftuar në D-Night, foli për brrylat në televizion dhe tha se 90% të rasteve ku ai ka punuar nuk ka patur një gjë të tillë, pasi secili pjesëtar në skuadrën e tij ka parë gjithmonë punën e vet. Por, në një moment kthehet pas në kohë dhe kujton Portokallinë.
Dajana: Meqë je natyre e drejtpërdrejtë flasim pak për këto “brrylat” e kolegëve të mirë?
Julian Deda: Pse ka brryla?
Dajana: Televizioni ka…do gënjejmë tani? Ta themi pak për të gjithë se edhe në ditët e tua më të vështira ti detyrohesh t’i bësh njerëzit për të qeshur edhe kur je goxha keq nga morali?
Julian Deda: Në profesionin tonë nuk lejohet të sëmuresh e të kesh halle, nuk lejohet të kesh probleme d.m.th. në thonjëza e gjitha kjo sepse edhe ne kemi probleme, halle dhe shqetësime, port ani dalim të brrylat.
Ne jemi komunitet shumë i vogël të them të drejtën në raport me komunitetet e tjera. Ka shumë jurist, ka shumë ekonomistë, ka shumë sportistë, por ka shumë pak artistë në këtë vend.
Më vjen nganjëherë keq se nuk jemi bërë të gjithë bashkë për t’ia arritur një qëllimi të përbashkët dhe kjo do të thotë që ne me njëri-tjetrin nuk jemi në atë marrëdhënie që duhet të kishim, pra nuk funksionojmë si një trup i vetëm. E kemi parë në rastin e teatrit ku u shkalafitëm të tërë, ose jo u shkalafitëm por u shkalafitën sepse unë nuk u shkalafita.
U shkalafit si kauzë sepse disa u blenë e disa u shitën dhe disa u pozicionuan mirë e disa gabim, disa nuk dinin se çfarë kërkonin e disa dinin e kështu me radhë. Nëse do të ishim bashkë të gjithë, teatri nuk do të shembej sot e kësaj dite.
Të paktën në 90% të rasteve ne nuk kemi pasur as brryla dhe as shkopinj nëpër rrota. Pse? Sepse unë mendoj në çdo vend që kam punuar, secili prej nesh ka zënë vendin e vet të pacënueshëm nga dikush aty rreth e rrotull. Pra secili ka vlerat e veta, karakterin e vet, pagën e vet që nuk ia dimë njëri-tjetrit fare dhe mendoj se jemi të gjithë të lumtur me pozicionin që kemi dhe nuk kemi pse të kemi brryla.
Në Portokalli mund të ketë patur brryla, por nuk e kemi ndjerë ne atëherë sepse na vinte mirë kur na e fusnin (qesh).
