Nga Rezearta Caushaj
Lea Ypi botoi një libër, në të cilin ia përshtati kujtimet e saj të fëmijërisë në Shqipërinë komuniste një narrative të parapërgatitur, në të cilën ajo vetë beson.
Dhe unë s’kisha ndërmend të harxhoja asnjë rresht mbi një material mediokër, por Lea është ankuar mbi kritikat e shqiptarëve.
Lea Ypi nuk e kupton se, në fakt, vetëm shqiptarët mund ta vlerësojnë autenticitetin e eksperiencave të saj (të pretenduara).
Sepse Lea Ypi – profesoreshe në LSE,- nuk e ka botuar librin me shqiptarët në mendje e aq më pak me ato eksperienca, që kërkon t’i përdor si paterica ku të qëndrojnë idetë e saja (të cilat, përndryshe, nuk kanë këmbë).
Lea ka një bosht idesh, të cilat dëshiron të njihen në rrethet e larta akademike e ato majtiste (I get it!), e çdo gjë e shkruar është përshtatur sipas kërkesave të narrativës.
Vetëm prej kësaj skeme alla skenarësh Disney unë i skartoj veprat si mediokre.
Një qasje/ide/teori e mirë nuk ka nevojë për artifica e skenarë
Por, Lea Ypi – profesoreshë në LSE,- nuk pranon kritika nga fshati jonë dhe mbështetet te gazeta e majtë radikale që i bëri reklamën si dhe bashkëpunëtorët e ngushtë për t’u mbrojtur. Njëri prej tyre, Judah, gazetar mediokër, që e ka ngritur gjithë karrierën në kurriz të Ballkanit dhe lidhjeve politike me të fuqishmit që ka kultivuar.
Pra, Lea është, veçse joautentike, edhe çik elitiste, çik pordhace dhe çik e mbytur në author bias.
Po ik o Lea, mos na çaj çrapin se aq jemi ngopur nga profesorët e universiteteve prestigjoze, që nuk jetojnë këtu, sa t’na mjaftojnë për një shekull.
Ricardo Hausman, profesor i nderuar Harvardi, na shpalli mrekulli ekonomike para ca vitesh.
