Ndërsa Afganistani bie nën kontrollin e talebanëve, një grua 24-vjeçare në Kabul thotë se ka parë “fytyra të frikësuara të grave dhe fytyra të shëmtuara të burrave që urrejnë gratë” rreth saj.
“Herët në mëngjes të Dielën po shkoja në universitet kur një grup grash dolën jashtë nga konvikti i femrave. I pyeta se çfarë kishte ndodhur dhe njëra prej tyre më tha se policia po i evakuonte sepse talebanët kishin mbërritur në Kabul dhe ata do të rrihnin gratë që nuk kanë burka.
Të gjithë donim të ktheheshim në shtëpi, por nuk mund të përdornim transportin publik. Shoferët nuk do të na linin në makinat e tyre sepse nuk donin të merrnin përgjegjësinë për transportin e një gruaje. Ishte edhe më keq për gratë nga konvikti, të cilat janë nga jashtë Kabulit dhe ishin të frikësuara nuk dinin se ku të shkonin.
Ndërkohë, burrat që qëndronin përreth po talleshin me vajzat dhe gratë, duke qeshur me tmerrin tonë. “Shkoni dhe vishni burkën tuaj,” thirri njëri. “Janë ditët tuaja të fundit të daljes në rrugë,” tha një tjetër. “Unë do të martohem me katër prej jush brenda një dite,” tha i treti.
Me mbylljen e zyrave qeveritare, motra ime u kthye në shtëpi. “Unë mbylla kompjuterin që më ndihmoi t’i shërbeja njerëzve dhe komunitetit tim për katër vjet me shumë dhimbje,” tha ajo. “Unë lashë tryezën time me sy të përlotur dhe u thashë lamtumirë kolegëve të mi. E dija që ishte dita e fundit e punës sime. ”
Unë kam përfunduar gati dy degë nga dy nga universitetet më të mira në Afganistan. Unë duhet të diplomohesha në Nëntor nga Universiteti Amerikan i Afganistanit dhe Universiteti i Kabulit, por këtë mëngjes gjithçka mbaroi.
Kam punuar ditë dhe netë për t’u bërë personi që jam sot, dhe këtë mëngjes kur arrita në shtëpi, gjëja e parë që unë dhe motrat e mia bëmë ishte fshehja e ID -ve, diplomave dhe certifikatave tona. Ishte shkatërruese për ne. Pse duhet t’i fshehim gjërat me të cilat duhet të jemi krenarë? Në Afganistan tani nuk na lejohet të njihemi si njerëzit që jemi.
Si grua, ndihem sikur jam viktimë e kësaj lufte politike që burrat filluan. U ndjeva se nuk mund të qesh më me zë të lartë, nuk mund të dëgjoj më këngët e mia të preferuara, nuk mund të takoj më miqtë e mi në kafenenë tonë të preferuar, nuk mund të vesh më fustanin tim të preferuar të verdhë apo buzëkuqin rozë. Dhe nuk mund të shkoj më në punën time ose të përfundoj diplomën universitare që kam punuar për vite për të arritur.
Më pëlqente të lyeja thonjtë e mi. Sot, teksa po kthehesha për në shtëpi, i hodha një sy sallonit të bukurisë ku shkoja bëja manikyr. Dyqani, i cili ishte zbukuruar me fotografi të bukura të vajzave, ishte zbardhur brenda natës.
Gjithçka që pashë rreth meje ishin fytyrat e frikësuara të grave dhe fytyrat e shëmtuara të burrave që urrenin gratë, të cilët nuk i pëlqejnë gratë të arsimohen, të punojnë dhe të kenë liri. Më shkatërruesit për mua ishin ata që dukeshin të lumtur dhe talleshin me gratë. Në vend që të qëndronin pranë nesh, ata qëndrojnë me talebanët dhe u japin atyre edhe më shumë fuqi.
Gratë afgane sakrifikuan shumë për lirinë e vogël që kishin. Si jetime unë thurja qilima vetëm për të marrë arsim. Unë u përballa me shumë sfida financiare, por kisha shumë plane për të ardhmen time. Nuk e prisja që gjithçka të përfundonte kështu.
Tani duket se më duhet të djeg gjithçka që kam arritur në 24 vitet e jetës sime. Të kesh ndonjë kartë identiteti ose çmime nga Universiteti Amerikan është e rrezikshme tani; edhe nëse i mbajmë, nuk jemi në gjendje t’i përdorim. Nuk ka punë për ne në Afganistan.”
/The Guardian/
