Nga BoldNews.al
Disa deputetë të zëshëm të Partisë Socialiste, që dikur të yshtur nga Rama kacafyteshin me fjalë me opozitarët, sot nuk janë më. Me mendjen e rrudhur në kohë, gati në një tredhje të plotë shqisash reagimi, disa deputetë të PS-së që nuk u preferuan të jenë në listën Rama po nxjerrin në pah çmendurinë e idhullit për liderin. Shumë prej tyre u trishtuan personalisht kur iu komunikua që nuk do jenë më deputetë, por para Edit ata heshtën, e nëse kanë nxjerrë ndonjë zë mërmëritës të kundërshtimit, sërish çuan deri në fund marrinë se “Kryetari e di, për Edin japim edhe jetën politike”.
Të largohen disa syresh pasi kanë bërë para, famë dhe jetë luksi duke djesitur menderet në karriget e deputetit, sigurisht që nuk është mëkat. Por për të kuptuar sesi Rama po bënë zap çdokënd, mjafton të shohësh reagimet e tyre, pas vrasjes politike dhe zbythjes edhe përtej oborrit të selisë që nuk e lidh më asgjë me PS-së tradicionale.
“Falenderojmë për besimin zotin Edi Rama, ishte një privilegj të punoje me të…” Ky është një tekst i përafërt i të gjithë të larguarve të trishtuar që edhe në kulmin e mërzisë, pasi u iku karriera politike, benefitet, pse jo edhe paraja, nuk kanë nxjerrë qoftë edhe një zë kundërshtie. Më me nder do të ishte që të heshtnin, sesa të rendnin pas rrjetëve sociale duke përzgjedhur fjalët që si e si mos rëndonin qoftë edhe për pak atë që i largoi, përçudnoi dhe përplasi pas derës në momentin që nuk u duheshin më.
Asnjë deputeti të mazhorancës nuk i vihet gishti sot si një zë ndryshe, që ka kundërshtuar ndonjë nismë abuzive të qeverisë, apo qoftë edhe nëse ka bërë një tentativë për ta kundërshtuar. Të gjithë u vunë në rresht, deri tek ata “lehës të moralit”, që sapo morën poste nën-kryeministër, u bënë firmëtarë të konçesioneve dhe aferave të dyshimta dhe preferenciale për një grusht oligarkësh.
Me të drejtë lind pyetja, a kanë pasur ndonjëherë cipë apo kështu është oazi i Rilindjes, që më shumë ngjan me një sekt që misticizmin e lidh vetëm me një individ që ka arritur të tradhë përgjithnjë shqisën e të menduarit në grupin e tij parlamentar e aq më pak në qeveri, apo në administratën e lartë.
Ndoshta mund ti tëheqë edhe e shkuara politike, e asaj partie që vetëm ndërroi emrin, por kurrë konceptin për “udhëheqësin”. Një ish-ministër i kohës së diktaturës edhe kur ndodhej para togës së pushkatimit, me urdhrin e vetë diktatorit, nuk qante jetën e tij që po i ikte dhe familjen që ia burgosën, por pyste me shqetësim: “A është mirë me shëndet shoku Enver?
Kjo ishte fjala e fundit që tha dhe la, por sot të gjithë të ikurit e PS-së jo vetëm që nuk reagojnë kur shohin që vendin e tyre e zenë “vajza” 80-vjeçare, apo djem të rritur me haluçinacionet 3D të Ramës. Përkundrazi, ata e falenderojnë edhe kur ai i poshtëron, detyrohen të rreshtohen në shfaqjet e tij dhe të duartrokasin pas fjalimeve të gjata të përroit psiqik që nuk ka të ndalë. Kjo është më shumë se kapje, pasi u futën në politike duke pretenduar se ishin intelektualë dhe po dalin prej saj pa dinjitet, e sigurisht edhe me dije të fshira nga memoria!
