Nga BoldNews.al
Tragjedia shqiptare me koronavirusin nuk ka fund. Problemit të shtimit të rasteve, tejmbushjes së kapaciteteve spitalore, madje edhe mungesës së ilaçeve nëpër farmaci, i shtohen edhe incidentet e rënda, ku bash e nga dhomat e spitaleve katër pacientë në kohë të ndryshme janë hedhur nga lartësitë në gjendje të rënduar psikologjike duke humbur jetën.
Rasti më i fundit është një 69-vjeçar i cili u hodh nga kati i tretë i Spitalit Infektiv, i njohur si covid 1 dhe ndodhet në gjendje tepër të rëndë shëndetësose, në rrezik serioz për jetën. Të gjithë ngrenë pyetjne përse po ndodhin vetëvrasjet e pacientëve dhe gjithkush që ka ekspertizë sado të vogël shkencore si psikologë, apo psikiatër, këtë fenomen ia veshin vetë natyrës së sëmundjes. Deri këtu shkojnë, jo më tej, duke u ndalur tek “sinptoma”, por jo tek shkaqet që e sjellin.
Nga spitalet covid është e pamundur që pacientët të komunikojnë me telefon me familjarët e tyre. Një vendim absurd që vjen nga drejtuesit e spitaleve, gjithashtu askush nuk di si janë kushtet brenda dhe nga jashtë është krijuar një psikozë kolektive se nëse futesh në spital, gjasat për të dalë i vdekur nuk janë të vogla. Në fakt është jo aq e vërtetë, pasi disa qindra pacientë edhe pse kanë mbërritur në gjendje relativisht të rëndë janë shëruar.
Po sot ajo që i rëndon më shumë nuk është vetëm e tashmja, por e shkuara e tyre, problemet e përditshme dhe pamundësia për të siguruar aq të ardhura sa të përballojnë një sëmundje të tillë e cila sot kushton në para, por kërkon edhe “miq të fortë” në sistemin e shëndetësisë.
Shumë pacientë që dynden në fund në spitale pasi gjendja u është agravuar kanë kaluar nga një kalvar idiotesk që vjen nga sistemi i shëndetësisë. Së pari u është dashur që ti bien numrit të urgjencës disa herë, por çdo herë marrin të njëjtën përgjigje; -që nëse kanë temperetaurë, kollë dhe bllokim në frymëmarrje, duhet të izolohen në shtëpi deri kur të vendoset për të kryer tamponët të cilët janë në një numër të kufizuar.
Nuk kanë para të shkojnë në farmacitë private për të blerë ilaçet, nuk kanë miq të fortë për të mundësuar tamponin në kohë, nuk njohin ndokënd në dy spitalet covid. Në fund, kur gjendja shëndetësore u agravohet, përplasen në dyert e spitalit, por përveç sëmundjes që i rëndon mendja u trazohet edhe më shumë pikërisht nga problemet e përditshme. Më e rëndë për ta është “sëmundja” e varfërisë.
Po si është e mundur që asnjë politikan nuk ka kaluar në depresion sa të hidhet nga dritarja e dhomës së spitalit, apo nga ballkoni i apartamentit luksoz ku mund të jetë i karantinuar? Po biznesmenët e njohur që ia hodhën sëmundjes pa problem dhe një ditë të vetme nuk i kapi ankthi?
Këtu ka vend për studim më të thellë sesa pjesa e përciptë që ia veshin vetëm natyrës së koronavirusit. Më i fundit politikan që u konfirmua me covid është Damian Gjiknuri, i cili lajmëroi në rrjetet sociale se ishte prekur dhe u karantinua deri në shërim të plotë. Po ashtu edhe deputetë të tjerë, kryebashkiakë, drejtorë të nivelit të lartë, nëpunës të ndryshëm në tatime, dogana, legalizime apo hipoteka e kanë kaluar këtë “makth covid”, por nuk i kapi ankthi dhe depresioni sa të vetëflijoheshin.
Për ta fjala mungesë e të ardhurave dhe ushqim i përditshëm nuk ekziston, sepse janë majmur aq shumë s ai vetmi “ankth” është se ku do i shpenzijnë shumat e mëdha të cilat nuk kanë ardhur nga rroga e shtetit, por nga korrupsioni, i cili për këtë kategori është “ilaçi” që u zhduk çdo sëmundje.
