Gazetari Armir Shkurti përmes një postimi në rrjetet sociale ka rrëfyer me ironi atë se çfarë i ka ndodhur në ditën e 13 të karantinës.
Ai ka dalë për t’i bërë fotografi një personi që mblidhte mbeturina në kazane, dhe ta denpnconte pasi sipas tij më mirë të vuante nga uria sesa të infektonte dhe atë, por ndërkohë që i kishin bërë të tjerët video duke ja postuar në rrjetet sociale me fjalët kafshë, derr apo i sëmurë nga psiqiatria.
Nga Armir Shkurti
Po shihja qëparë njërin që mbledh mbeturina në kazane. Thashë ti bëj një foto e ta demaskoj publikisht ose, po të jetë mundësia, ta denoncoja tek portali i bashkëqeverisjes. Ose te ministria e mbrojtjes a ushtria. Ku të jetë. “Vërtet ai s’ka bukë, po më mirë të vuajë ai nga uria sesa të më infektojë mua” – mendova.
Nga ballkoni fotoja nuk më dilte mirë, se ma zinte cepi i pallatit, kështuqë, me pizhama, pa krehur e me shapka zbrita vrap shkallët, dola në rrugicë dhe u fsheha pas një shtylle që të mos më diktonte ai shkelësi i akteve normative. Kur u sigurova që s’e kishte mendjen, u hodha tek një shtyllë tjetër më afër dhe i bëra foto. Siç duket krimineli më ndjeu dhe ktheu kokën. Unë në çast bëra sikur s’e kisha me të por po bëja selfie. Ai u tremb aq shumë sa hodhi trastën dhe një shufër hekuri me të cilën rrëmonte plehrat dhe ia mbathi nga sytë këmbët në drejtim të kundërt me mua. Atëhere mora frymë thellë. Pashë fotot. Ishin në rregull.
Kështu që u ktheva në shtëpi dhe vura celularin në karikim se nga fotot kishte vajtur në fund bateria. Ndërkohë po mendoja se ku ta denoncoja atë faqezi që shkel urdhërat e kryeministrit dhe si të bëja një statut të fortë për këta derra që s’duan t’ia dinë se duke lëvizur mund të na sëmurin.
Pas gjysëm ore hap facebookun dhe shtanga! Gjëja e parë që më del ishte një video në facebook shoqëruar me statusin: ” Dita 13 e karantinës. Një i çmendur arratiset nga psiqiatria”. Në video isha unë, me flokët hapërdarë ngaqë i kisha zënë keq në gjumë, me pizhama, shapka, kanatjere dhe xhup hedhur mbi të dhe që fshihesha nëpër shtylla, bëja foto e selfie në mes të rrugës. Meqë ai i plehrave nuk dukej në video, lëvizjet e mia nuk ngjanin edhe aq prej njeriu normal.
Mirë që ky anonimi e kishte botuar, por nja 50 të tjerë e kishin shpërndarë dhe e shoqëronin me statuse të tipit: ” Or ky është popull kafshë mo e do thyer këmbët me dru”! “Këtë duhet ta kishte vrarë si qen ushtria që të zenë mend të tjerët”. ” Ky duhet djegur me benzinë! Ç’ taksirat kemi ne të vdesim nga ky derr”?
Në fakt këto statuse kisha menduar edhe unë për të shoqëruar foton e atij që mblidhte plehra. Por tani s’kishte më vlerë… Pashë edhe një herë videon ku isha unë me pizhama, dhe vendosa ta shpërndaja edhe unë. Shyqyr nuk më dallohej fare fytyra. Duke e shpërndarë vetë largoja edhe më të voglin dyshim që jam unë aty.
Ama të thoja si të tjerët ” idioti, kafsha, derri” nuk më bënte zemra për veten. Kështuqë vendos thjesht thënien “unë rri në shtëpi”… Kuptohet poshtë vijuan komentet: “këta idiotë duhen lidhur! Ku është shteti? Ti konfiskohet pasuria! Të digjet i gjallë. Të lihet të ngordhë kur ta zerë virusi…”
Keq më vinte, se për të mirë e nisa dhe unë. Po sa më dhimbte që askush nuk e dinte të vërtetën, se unë jam një prej tyre dhe u nisa, si ata, për të linçuar njërin që kishte dalë për një kafshatë bukë kazanësh.
