Nga Gentian Gaba
Pasi në 26 qershor të vitit të shkuar kryeministri Rama u shpreh se ‘Shqipëria i’a doli të marrë datën për hyrjen në portin e Europës së Bashkuar’, paraditen e kësaj të marte doli në një komunikim në Facebook për të komunikuar krejt të kundërtën. Me kokën që i dilte nga ekrani, në një transmetim të drejtpërdrejtë nga televizioni i tij personal, sikur të ishte Vëllai i Madh mbikëqyrës dhe dezinformues i portretizuar në romanin ‘1984’, komentoi takimin e ministrave të Jashtëm të Bashkimit Evropian që u mbajt në Luksemburg, në të cilin u diskutua çështja e fillimit të negociatave të pranimit me Maqedoninë e Veriut dhe Shqipërinë.
Pesëminutëshi digjital i kryeministrit kishte për qëllim amplifikimin e prononcimit të ministres së Francës për Çështjet Europiane, Amelie de Montchalin, e cila deklaroi se nuk kishte ndërmend të vendoste veton për çeljen e negociatave, por shtoi se para nisjes së bisedimeve, duhet të reformohet vetë Bashkimi Europian.
I vëmendshëm vetëm te pjesa e fundit e qëndrimit, aty ku Franca kërkon të përdorë bllokimin e zgjerimit si një mjet politik për të marrë në këmbim kushte më të favorshme në lojën e ekuilibrave për të ardhmen Europës; Rama braktisi piskamën e vjetër ‘fajin e ka Saliu’, për t’u hedhur në një tjetër j’accuse me të cilën kërkon çlirimin nga përgjegjësitë: ‘Fajin e ka Macron”.
Por nuk duhet harruar se gjatë takimit ministrat kishin vlerësuar edhe një masë shumë të ashpër për ne, trajtimi i ndarë i Shqipërisë nga Maqedonia e Veriut, e cila po përjeton më së miri çfarë do të thotë shprehja ‘i mbyturi të mbyt’. Apo duke nënvlerësuar paradoksin e ngritur pak ditë më parë nga vetë kryeministri francez Édouard Philippe: ‘Në 2018 kemi patur numër më të lartë të kërkesave për azil edhe se në vitet 2014-2015, kur ishte kriza e fluksit të refugjatëve nga Siria dhe vendet e tjera të Lindjes së Mesme. Tre janë vendet ku burojnë kërkesat më të larta për azil. Afganistani, Shqipëria dhe Gjeorgjia. Kuptojmë që në rastin e parë ka njerëz që kërkojnë mbrojtje, por në dy rastet e dyta bëhet fjalë për vende që ne i konsiderojmë të sigurta, ku mbizotëron demokracia dhe shteti i së drejtës”.
Ky identifikimi i Shqipërisë si prodhuese problemesh të brendshme për shtetet e BE-së, komplikon vendimmarrjen politike, dhe bën që shqiptarët të shihen si eksportues të problemeve që prodhon qeveria e këtushme. E cila fajëson ndjeshmëritë e ndryshme europiane, duke u shprehur qesëndisës se ‘BE nuk është gati të bëjë krushqi me ne’, por refuzon të kuptojë që krushqitë bëhen edhe më të vështira kur në fillim rolin e ‘shkuesit’ e luan Gent Çakaj, ndërsa për të marrë nusen prezantohet Dakot apo Roshët.
Por jo vetëm kaq.
Dalja e rrufeshme e paradites, takimi i Luksemburgut do të mbyllej pasditen e të martës me vendimin që do të jenë krerët e shteteve ata që do të vendosin në Bruksel dhe më vonë në Këshill, tregon se Rama nuk kërkon vetëm të fshehë gjynahet e shtatë viteve pas Jo-së që mund të vijë nga Franca, por sugjeron se më shumë se një Jo-je të Parisit, i friket Po-së me nëntë kushte të Berlinit.
Pasi tashmë është e qartë se kushtet nuk çelin vetëm negociatat por çojnë në zgjidhjen e krizës. Prandaj, përfituesi kryesor i saj e ka më të thjeshtë të manipulojë edhe një herë opinionin publik, të përdorë një tjetër justifikim, se sa të zhbëjë atë. Në fund të fundit është e qartë, nëse gjërat në Bruksel shkojnë keq dhe nuk do të gjendet një kompromis, ai thjesht do të mbetet pa justifikime, ndërsa shqiptarët pa Europë dhe gjithçka ajo mbart.
