Nga Kreshnik Osmani
Saimir Pirgu na ka bërë krenare sigurisht dhe nuk mund t’i kërcejmë në shpinë sepse bëri një qokë të vogel për Padrinon e Tiranës.
Sidoqoftë, në qoftë se për të rikuperuar imazhin e Shqipërisë, pas një gome të djegur në Tiranë, u dashkan kaq shumë shfaqje në skenat boterore, do të isha kurioz të di se çfarë ndjesie krijohet tek fyti magjik i Saimirit, kur kujton fytet e fëmijëve të pangrënë apo të kequshqyer të Shqipërisë, sepse prindërit e tyre janë të varfër skëterrë prej shfaqeve të shëmtuara të Demokracisë.
I dashur Saimir!
Gomat e djegura të Tiranës, flakët e kuqe të mjerimit, zjarri i skamjes dhe i urisë, i nxehti i dhimbjes dhe i kequshqyerjes nuk kanë fuqi të ngrohin hollet e ftohta të shpirtrave të aristokracisë që e kënaq me fytin tënd të trajtuar mirë. Fyti i dhimbjes nxjerr tinguj me ngjyrë tymi, jetë e gjaku, ndërsa fyti i trajtuar me qumësht mbretreshe, të verdhe veze e mjaltë, prodhon melodi për shpirtrat e ftohtë të aristokracisë.
I dashur Saimir!
Populli yt i varfër përdhunohet prej të veteve barbarisht dhe sistematikisht, të licensuar prej një kaste të ftohtë akull burokratësh aristrokatë ndërkombëtarë për të cilët këndon ti, që jetojne nga Blloku në Rezidence.
Të lutem ta shuash kureshjen e fytit tim që vetëkafshohet për të mos nxjerre një fjalë më shumë.
Më fal, por;
Për cilin imazh e ke fjalen ti?!
Me lejo ta plotësoj pak Migjenin.
Mjerimi nuk ka as imazh as fat, por zhele!
