Kriza ekonomike në Venezuelë ka çuar në një nga migrimet masive më të mëdha në historinë e Amerikës Latine.
Presidenti Nicolas Maduro fajëson “imperialistët”, si SHBA dhe Evropa, për kryerjen e një “lufte ekonomike” kundër Venezuelës dhe vendosjen e sanksioneve ndaj shumë anëtarëve të qeverisë së tij.
Por kritikët e tij thonë se është keqmenaxhimi ekonomik, së pari nga paraardhësi Hugo Chavez dhe tani vetë presidenti Maduro, që e ka sjellë ‘ulur në gjunjë’ Venezuelën.
Vendi ka rezervat më të mëdha të naftës në botë. Kohë më parë ishte një nga vendet më të pasura ndërsa tani ekonomia saj është shkatërruar.
Katër në pesë venezuelas jetojnë në varfëri. Njerëzit qëndrojnë në rradhë për orë të tëra për të blerë ushqime. Pjesën më të madhe të rasteve largohen pa marrë ushqime.
Njerëzit po vdesin nga mungesa e ilaçeve. Inflacioni është në 82,766% dhe ka paralajmërime që mund të kalojë 1 milion % deri në fund të këtij viti.
Venezuelasit po përpiqen të largohen nga vendi. OKB thotë se 2.3 milionë njerëz kanë ikur nga vendi, 7% e popullsisë. Më shumë se një milion kanë mbërritur në Kolumbi gjatë 18 muajve të fundit.
Shumë prej atyre venezuelasve kanë ardhur mbi Urën Ndërkombëtare Simo Bolivar.
Ura është rreth 300 metra e gjatë dhe 7 metra e gjerë. Shtrihet Rio Tachira në lindje të Andes, një lumë që ‘gjarpëron’ përgjatë kufirit midis Kolumbisë dhe Venezuelës.
Shtrati i lumit nganjëherë mund të thahet, por shirat e mëdhenj shpejt e ndryshojnë atë.
Dy qytetet e vogla që lidh ura, San Antonio del Tachira në anën venezueliane dhe Villa del Rosario në Kolumbi, janë dy botë shumë të ndryshme.
Kolumbianët rrallë herë e kalojnë kufirin për të bërë pazaret e tyre në Venezuelë, ashtu si dikur. Është pothuajse tërësisht trafik i njëanshëm në ditët e sotme.
Çdo ditë në ora lokale kolumbiane 05:00, (06:00 në Venezuelë), zhurma e një porte duke u zvarritur nëpër asfalt thyen heshtjen në luginë dhe shënon hapjen e urës për këmbësorët.
Rradha nga Venezuela në Kolumbi zakonisht fillon në mënyrë të vazhdueshme gjatë natës.
Kur portat të hapen për venezuelasit, është sikur atletët që nisen nga start-i për të vrapuar drejt finish-it.
Por venezuelasit nuk mund të kalojnë shpejt. Disa prej tyre ndalohen nga rojet që i kontrollojnë çantat.
Ndërsa shumica e kalojnë këtë pa dramë, tek disa të tjerë shikon panik në fytyrë kur e kuptojnë se do të kapen.
Me ekonominë e Venezuelës në krizë, ka një nxitje për të kontrabanduar prodhime si mish dhe djathë në Kolumbi, kështu që mund të shiten për çmime më të larta.
Njerëzit që e bëjnë këtë janë kryesisht vetëm venezuelasit e dëshpëruar për të mbledhur para për të blerë gjëra të tjera të domosdoshme.
Një grua, mishi i së cilës u konfiskua, vajtoi duke thënë: “Ç’duhet të bëj?”
Ndërsa roja përgjigjet me ngulm: “Ky është një korridor humanitar, mund të marrësh ushqim në Venezuelë, por nuk mund të nxjerrësh.” Dhe kështu historia përsëritet gjatë gjithë ditës.
Ata që nuk kanë asgjë për të deklaruar, ose ndoshta janë me fat sepse nuk i ndalojnë rojet, ecin përmes urës.
Zhurma e rrotave të valixheve është tingulli i kësaj ure.
Kur të arrish deri në fund të urës, arrin në atë që njihet si La Parada, ose “ndalesa”.
Është një komunitet i fuqishëm që i bën paratë e veta nga tregtia kufitare. Shitësit e tregut, farmacitë, dyqanet dhe kompanitë e autobusëve konkurrojnë për ti shitur produktet e tyre, njerëzve që kalojnë urën. Shumica e tregtarëve të rrugës këtu kanë qenë kolumbianë. Por gjithnjë e më shumë, venezuelasit kanë filluar gjithashtu të hapin dyqane, duke u përpjekur të shesin mallrat e tyre në një vend ku monedha nuk është zhdukur.
