Ardhja e afganëve ka qenë një nga pikat që kryeministri Rama ka diskutuar teksa mbajti një fjalim në një universtitet në SHBA.
“Ata që janë në politikë u tremben ngjarjeve. Por të kesh ngjarje që vijnë në këtë mënyrë unë i mirëpres. U them sinqerisht se sa herë dëgjojë fjalë të bukura për atë që kemi bërë në raport me afganët, kam një ndjenjë sikleti se, çfarë është kaq e veçantë duhet të ishte normë për të gjithë. Është e trishtë se një vend kaq i vogël, përgëzohet kaq shumë, ku shumë të tjerë më të fuqishëm u larguan përball nevojës së këtyre njerëzve nga Afganistani që përballeshin me kërcënimin e vdekjes. Vetëm se na besuan dhe punuan me ne. Me të gjithë komunitetin e NATO-s dhe vetëm pse ëndërruan një të ardhme tjetër mbështetur nga premtimet tona.
Prania ime këtu, më bën të mendoj se sa shumë ai regjim shtypi besimin dhe të drejtën për të besuar. Sa shumë vuajtje shkaktoi vetëm se kishte lidhje me perëndimin. Ndihem i përulur kur dëgjoj lëvdatat e komuniteti të grave.
Unë jam katolik, gruaja ime myslimane. Dy fëmijët tanë të rritur janë ortodoks. Kemi një të vogël që, mund të marr vendimin për tu bërë hebre. E them këtë se kjo është pjesa më e bukur që ka Shqipëria. Të parët tanë shpëtuan hebrenjtë dhe e bënë vendin me më shumë hebre pas lufte. Hapëm dyert për gjysmë milioni kosovar. Por ja ku jemi, mbijetuam dhe u pasuruam më shumë. Më pas MEK iranian që u ofruam streh.
Na thanë se do jetë në vetëm pak muaj. Dhe u thash miqve tanë, mos premtoni këtë. Dhe u thash se mund të qëndrojnë sa të duan, deri kur të plotësohen me viza, por mund të rrinë edhe përgjithmonë.”
