Yolanda Hadid dhe vajza e saj Bella Hadid kanë treguar për luftën ndaj sëmundjes Lyme, një sëmundje rasti i parë i të cilës u regjistrua që në vitin 1975.
46 vite më vonë, ka ende shumë pak informacion për trajtimin për këtë sëmundje, që shoqërohet me simptomat: Lodhje, dhimbje muskujsh, dëmtim i kujtesës dhe ndikim i ndjeshëm në jetën e një të prekuri.
Në intervistën për Vogue Yolanda Hadid tregon se fakti që nuk ka kurë e ka bërë atë prej vitesh të vuajë, por duke qëndruar e fortë dhe pranë fëmijëve të saj që janë përkujdesur për të. Ajo thotë se vendosi të flasë publikisht pasi dhimbja duhet ktheyr edhe në një mesazh dhe forcë për të tjerët.
Pëveç saj dhe vajzës Bella, edhe djali i familjes Anwar vuan nga Lyme. Por Yolanda thotë se nuk e ka idenë se si mund të jenë prekur pasi kanë bërë një jetë në fermë, me produkte bio dhe në ajrin e pastër të natyrës.
“Duke qenë nënë e vetme e tre fëmiljëve, më duhej të punoja më shumë, por fillova të humbisja fuqitë. Simptomat e mia përfshinin lodhje të madhe, konfuzion, humbje të kujtesës, vështirësi në artikulimin e fjalëve, ankth, pagjumësi, migrenë, dhimbje të kyçeve, dobësi muskulore, intolerancë ndaj dritës, simptoma të ngjashme me gripin, nyjet limfatike të fryra dhe paralizë e lehtë në fytyrë, të gjitha këto më bënë të ndihem e dëshpëruar. Unë luftova, por ndërsa gjërat u përkeqësuan mu desh të shkoja tek një mjek. Më në fund u diagnostikova nga një mjek në Belgjikë. Ashtu si me shumë sëmundje kronike dhe çështje të shëndetit mendor, e vërteta fatkeqe është që ju dukeni të shëndetshëm nga jashtë. Është shumë më e lehtë për ne që të kemi dhembshuri për dikë me simptoma të dukshme të jashtme. Shumica e njerëzve ende nuk duket se besojnë se sëmundja kronike Lyme ekziston.”- tregoi Yolanda.
E pyetur se si kanë ndikuar fëmijët e saj në përmirësimin e gjendjes, ajo tregon:
“Udhëtimi im një dekadësh ishte një makth, por diagnoza më mësoi shumë për jetën, se sa durim dhe përkushtim duhet për të mbijetuar. Normaliteti im i ri është shumë më i ngadaltë dhe më në përputhje me atë që jam. Unë gjithashtu kam mësuar ta dua veten time me të gjitha papërsosmëritë e mia. Jam mirënjohëse për çdo moment që kaloj në këtë planet me familjen dhe miqtë.
Nuk mund të filloj të përshkruaj errësirën, dhimbjen dhe ferrin që kam jetuar çdo ditë. Për disa kohë, madje as nuk ndihesha sikur jetoja. Kjo sëmundje më gjunjëzoi. Shumë net dëshiroja të vdisja dhe u lusja që thjesht të isha e lirë nga dhimbja. Po të mos ishin fëmijët e mi, nuk mendoj se do të isha këtu sot. Është kaq e rëndësishme që ne të mësojmë të dëgjojmë njerëzit, pasi shumë prej nesh vuajnë në heshtje. Ne duhet të mësojmë të mos gjykojmë se si ndihet dikush vetëm nga mënyra se si dukemi nga jashtë.
Jeta ime është larg perfektes, por përpiqem t’i mbaj gjërat në ekuilibër. Sigurohem që të fle mjaftueshëm, të ha ushqim organik sa më shumë që të jetë e mundur, praktikoj yoga dhe meditoj çdo ditë. Kombinimi i të gjitha këtyre gjërave më bën që aktualisht të jetoj pa shumicën e simptomave kronike. Pjesa emocionale dhe shpirtërore e shërimit është po aq e rëndësishme sa diagnoza mjekësore. Zemra ime është mbushur plot. Jeta më ka bekuar me një partner të jashtëzakonshëm që më ka bërë të besoj përsëri në dashuri.
