Një muaj më pas, nga zgjedhjet e diskutueshme historike, të 9 gushtit 2020, Euronews i kërkon Gazetarit Emil Filtenborg të tregojë historinë e raportimit të tij dhe kolegut të tij Stefan Weichert për atë që tani është diçka që po shikon e gjithë bota.
Në mbrëmjen e 9 gushtit, unë po vrapoja nga policia e trazirave.
Kolegu im Stefan dhe unë ishim në Bjellorusi për të mbuluar zgjedhjet presidenciale për Euronews. Sondazhet e rezultateve që parashikojnë një fitore të madhe për Presidentin në detyrë Alexander Lukashenko sapo ishin liruar duke bërë që mijëra të derdhen në rrugët e kryeqytetit Minsk në protestë.
Autoritetet u përgjigjën me një goditje të forcës së paparë.
9 gusht
Atë natë, pasi iu shmangëm policisë së trazirave për 20 minuta, ne u futëm në një shkallë që të çonte në një rrugë prapa rrugës. Kjo është kur dëgjuam tre granatat e para trullosëse që filluan katër ditë shtypje të dhunshme të protestuesve paqësorë.
Granatat dolën në fund të shkallëve me një të çarë të bubullimës që bëri që veshët tanë të bien për disa minuta dhe të dëmtonin shikimin e Stefanit për disa kohë.
Ndërsa tingulli i shkopinjve të policisë që goditnin protestuesit poshtë në rrugën kryesore na mbërriti, ne ikëm në një rrugë paralele, duke ndjekur një grup protestuesish me sy paniku dhe të çorientuar. Prioriteti ynë ishte kthimi në demonstratë në mënyrë që të fillonim intervistimin e njerëzve dhe të merrnim një përmbledhje të ngjarjeve.
Kishim njerëz në vend që bënin kontrolle të mirëqenies, bëmë një vlerësim të rrezikut dhe kishim planifikuar sa më mirë që të gjenim rrugët e daljes nga protesta. Ne gjithashtu ishim përgatitur për dhunë nga autoritetet, por kurrë nuk e prisnim që të ishte kaq brutale, kaq herët.
Planet tona për të hyrë në demonstratë për të siguruar informacion dhe intervista u hodhën në dritare pasi kumbuan flashbangs. Ishte plani ynë i dytë që të hiqeshim shpejt nga shinat pasi fillimisht kishim shpresuar të ndiqnim një protestues, por policia na ndaloi të arrinim në vendin e tij.
Në vend të kësaj, ne rrethuam për një kohë, por përfundimisht e bëmë përsëri në protestë duke shmangur me kujdes rrugët dhe zonat kryesore boshe me vetëm një ose dy pika dalje.
Zakonisht, ne do të kishim kontrolluar për informacion në Twitter, por interneti ishte dobësuar dhe kështu po ecnim, praktikisht, të verbër.
Kur më në fund u kthyem atje ku po zhvillohej demonstrata kryesore, një grua e re – dyshoj se ishte edhe 18 vjeç – u përpoq të më përqafonte kur u prezantova si një gazetar danez.
“Faleminderit që erdhët”, tha ajo me lot në sy. Gjesti u ndërpre, ndërsa njerëzit filluan të vraponin nga një shtytje e re nga policia e trazirave.
Ne e ndoqëm protestën për disa kilometra derisa një varg autobusësh të mbushur me polici të trazirave na ndau nga protestuesit. Ne vendosëm ta quajmë një natë.
Ne u fshehëm përsëri në hotel, të vendosur në mënyrë të papërshtatshme pikërisht aty ku filluan protestat. Ne kaluam rrugën, duke shmangur me kujdes një grumbull gjaku në trotuar dhe kaluam pranë dy oficerëve të policisë duke vlerësuar dëmtimin e rrugës. Nëse ata do të kishin kërkuar letërnjoftim, me shumë gjasë do të ishim deportuar atë natë.
Ne fjetëm për dy orë dhe u ngritëm herët për të gjetur një vend me Wi-Fi për të dërguar raportin tonë.
Dhuna vazhdon
Dy ditët në vijim, ne nuk shkuam në protesta.
Çdo pasdite OMON (një Njësi Speciale e Policisë) do të ngrihej menjëherë jashtë hotelit dhe duke dalë me një aparat fotografik dhe dy pasaporta daneze do të na kishte shënuar vetëm një udhëtim në autobusët e tmerrshëm të policisë së trazirave.
Ne monitoronim rrugën nga dritaret tona të hotelit dhe mund të shihnim që megjithëse njerëzit zakonisht mund të ecnin të papenguar gjatë ditës, ndërsa orët kalonin, OMON do të fillonte arrestimin e njerëzve.
Në atë kohë, protestuesit e arrestuar atë natë të parë kishin filluar të liroheshin nga qendrat e paraburgimit dhe kështu ne e kthyem fokusin tonë tek viktimat e dhunës policore.
Intervista jonë e parë ishte një adoleshent i cili, pasi u lirua nga paraburgimi, zbuloi se prindërit e tij ishin arrestuar gjithashtu ndërsa po e kërkonin. Ne biseduam me të gjithë familjen kur u ribashkuan. Ata ishin njerëz krejtësisht të zakonshëm që treguan një shkallë prekëse të guximit.
