Nga Kristi Pinderi
Unë kam punuar 5 vjet me kryetarin e Bashkisë. Bëja punën e përdorimit të medias për të përcuar mesazhet politike.
Po, po të përdorimit të medias me të gjitha format (shume nga ato forma moralisht me pikëpyetje të mëdha).
Megjithatë, besimi im ishte se po kontribuoja që një njeri plot ide edhe energji të vinte në pushtet. Mendoja se po jepja një dorë që brezi ynë dhe njerëz të shkolluar jashtë, të përditësuar edhe me nga një plan për ccdo gjë, të merrte stafetën.
Dy apo tre vjet më parë i shkrojta një mesazh në lidhje me një nga këto shtëpitë edhe bëja një pyetje naive (krejtësisht prej idioti por sepse vërtet besoja), pyesja a persiatja diccka të tipit sa mirë do ishte që zhvillimi të mos pengohej por ama këto shtëpitë edhe lagjet e vjetra të ruheshin, se mund të jetë një sfidë, po ku ka më bukur se të zgjidhësh këto lloj sfidash kur njerëzit të kanë besuar edhe të kanë dhënë pushtet.
Më bëri block! Dhe largësia më ka bërë të reflektoj e të kuptoj sa i zhveshur nga parimet është ai njeri dhe gjithë shoqëria e tij që sot kanë të gjithë pushtetin.
Që ta bëj në mënyrë të kuptueshme, këta njerëz nëse mes tyre dhe qëllimit final që kanë, qëndron një njeri i zakonshëm, e nëse e vetmja mënyrë për të arritur qëllimin është ta heqin qafe njeriun që u ka zënë rrugën, mundësisht në një mënyrë që askush mos e marrë vesh (që drejtësia si kompromis i Platonit të jetë qorre në këtë rast), pra nëse s’do kishin mënyrë tjetër, këta njerëz do e hiqnin qafe fakirin që u ka dalë përpara, pa më të voglën medyshje. Dhe këtë paskan bërë, siç thotë ky shkrim i BIRN.
Vilat pas Hotel Tiranës u rrafshuan për t’u hapur rrugë kullave
