Nga Boldnews.al
Protesta opozitare dhe qytetare e së Shtunës dëshmoi se garancia që Edi Rama u dha ndërkombëtarëve në kohën e “Çadrës” për zgjedhje të lira dhe forcimin e shtetit ligjor ka qenë thjesht një truk provincial.
Mijëra qytetarë shqiptarë, nën thirrjen e opozitës, u mblodhën në bulevardin kryesor të Tiranës për të protestuar kundër lidhjeve të qeverisë me krimin e organizuar dhe korrupsionin.
Të njëjtat kërkesa kishte opozita edhe para zgjedhjeve të përgjithshme të vitit 2017. Në atë kohë, Partia Demokratike dhe aleatët e saj zgjodhën një formë të veçantë proteste-ngujimin para godinës së Kryeministrisë në një Çadër gjigande.
Për tre muaj, opozitarët kërkonin nga qeveria të shkëpuste lidhjet me krimin e organizuar dhe të organizonte zgjedhje të lira.
Kryeministri Edi Rama, fillimisht e injoroi protestën e Çadrës. Më pas e ironizoi. Me kalimin e ditëve, e kuptoi se rezistenca opozitare mund të cënonte pushtetin e tij, jo vetëm kryeministror, por edhe partiak.
Për të gjetur zgjidhjen, ai angazhoi “miqtë e tij”, ish-ambasadorët Donald Lu e Romana Vlahutin. Dy diplomatët, në atë kohë, e kishin humbur shansin e tyre për të qenë “arbitër” të paanshëm. Ndaj, zgjidhja politike duhet të vinte drejtëpërdrejtë nga Uashingtoni dhe Brukseli.
Negociatat ishin të vështira, pasi opozita ishte e bindur se zgjedhjet e pritshme do të manipuloheshin nga Edi Rama. Ky i fundit, përkundër garancive që u jepte interlokutorëve të huaj, nuk dukej shumë bindës.
Vetëm pak javë para zgjedhjeve të përgjithshme, Edi Rama u premtoi partnerëve ndërkombëtarë se do të bënte gjithçka që mundej për zgjedhjet e lira dhe largimin përfundimtar të njerëzve me rekorde kriminale nga jeta publike e politike.
Nën garancinë e ndërkombëtarëve, opozita pranoi të hynte në zgjedhje. Në mënyrë paradoksale, maxhoranxa, e cila ishte goditur nga skandale korrupsioni dhe lidhjes me trafikantët e kanabisit, arriti të fitonte më shumë vende në Parlament se asnjë tjetër, në 20 vitet e fundit.
Ky ishte momenti i parë, kur jo vetëm shqiptarët, por edhe ndërkombëtarët e kuptuan se Edi Rama kishte shkelur “paktin” dhe kishte harruar garancitë që kishte dhënë për zgjedhje të lira.
Pas atij momenti të parë, shumë zhvillime të tjera dërrmuan përfundimisht garancitë që Edi Rama u kishte dhënë partnerëve të Brukselit e Uashingtonit.
Prova zyrtare, përgjime të Prokurorisë, dëshmuan qartësisht se si janë blerë hapur votat për Partinë Socialiste në shumë qytete të Shqipërisë.
Të njëjtat përgjime provuan se lidhjet e maxhorancës së Edi Ramës me krimin e organizuar njohën një forcim të ndjeshëm, përkundër premtimeve të kryesocialistit se do të punonte për shkëputjen e lidhjeve me atë kategori shoqërore.
Njeriu që premtoi Reformën në Drejtësi dhe pastrimin e pallatit e gjykatave nga korrupsioni, e shndërroi pushtetin gjyqësor në një strukturë në varësinë e tij, me njerëz të zgjedhur prej tij në strukturat verifikuese dhe vendimmarrëse.
Të gjitha këto ishin shkelje me të dyja këmbët e garancive që vetë Edi Rama u kishte dhënë partnerëve ndërkombëtarë gjatë kohës së Çadrës opozitare.
Të njëjtat probleme, të vjedhjes e tjetërsimit të votës, të lidhjeve të pushtetit me krimin e organizuar, të përfshirjes së zyrtarëve të lartë në afera korrupsioni multi-milionë eurosh, u ripërsëritën në protestën opozitare të së Shtunës.
Të njëjtat probleme u kujtoi sot opozita edhe partnerëve ndërkombëtarë, të cilët dolën garantë për Edi Ramën në zgjedhjet e vitit 2017.
Opozita shqiptare tashmë e ka të qartë që nuk mund të pranojë dhe as mund të marrë garanci nga Edi Rama, i cili rezultoi “mashtrues i rëndomtë” politik. Po partnerët ndërkombëtarë, a e morën këtë mesazh?
